واكنش عملكرد و اجزاي عملكرد پنبه به تعديل‌كننده‌هاي تنش در شرايط شور در تاريخ كاشت رايج و تأخيري

امروزه استفاده از تعديل‌كننده هاي تنش به‌عنوان يك راه‌كار مفيد و كم هزينه براي كاهش اثرات تنش‌هاي محيطي مورد توجه پژوهش‌گران قرار گرفته است. به‌منظور بررسي اثر نوع تعديل‌كننده مصرفي بر عملكرد و اجزاي عملكرد پنبه در شرايط شور در دو تاريخ كشت متفاوت، آزمايشي به‌صورت كرت‌هاي يك‌بار خردشده در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در دانشگاه آزاد اسلامي واحد سبزوار در دو سال 1397 و 1398 انجام شد. فاكتورهاي موردبررسي تاريخ كاشت (كشت رايج و تأخيري) به‌عنوان كرت اصلي و نوع تعديل‌كننده تنش (شاهد، ساليسيليك‏‌اسيد 4mM و 2، گلايسين بتائين 100mM و 50 و سديم نيتروپروسايد μM200 و 100) به‌عنوان كرت فرعي بودند. بالاترين تعداد غوزه در بوته در سال اول با محلول‌پاشي ساليسيليك‏‌اسيد 2mM (10.1) و در سال دوم با محلول‌پاشي ساليسيليك‏‌اسيد 4mM (7.58) به‌دست آمد. درحالي‌كه در كشت رايج محلول‌پاشي با ساليسيليك‏‌اسيد 4mM سبب افزايش عملكرد وش (45.6 درصد) شد، اما در كشت تأخيري عملكرد وش واكنشي به نوع تعديل‌كننده نشان نداد. در سال اول محلول پاشي با سديم نيتروپروسايد 100μM هم در كشت رايج و هم در كشت تأخيري بالاترين عملكرد الياف را داشت، اما در سال دوم محلول‌پاشي با ساليسيليك‏‌اسيد 2mM عملكرد الياف بيش‌تري را توليد كرد. در مجموع نتايج اين آزمايش نشان داد بيش‌ترين عملكرد وش در پنبه در شرايط شور در كشت رايج و محلول‌پاشي ساليسيليك‏‌اسيد 4mM به‌دست مي آيد.