مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و معنادرماني بر اميد به زندگي و چشم‌انداز زماني خانواده‌هاي جان‌باختگان در اثر ويروس كرونا در شهركرد: يك مطالعه نيمه تجربي

زمينه و هدف: تجربه متفاوت سـوگ بازمانـدگان افـراد جان‌باخته مبـتلا بـه كرونـا، تأثير آن بـر سلامت روانـي بازمانـدگان و شناخت درمان‌هاي روان شناختي مؤثر يكـي از چالش‌هـاي مهـم حـوزه بهداشـت و سـلامت است. هدف پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و معنادرماني بر اميد به زندگي و چشم‌انداز زماني خانواده‌هاي جان باختگان در اثر ويروس كرونا بود.مواد و روش‌ها: اين مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون بود. جامعه آماري شامل خانواده‌هاي جان‌باختگان در اثر ويروس كرونا شهر شهركرد در سال 1401 بود. حجم نمونه 45 نفر بود كه به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي به دو گروه آزمايش (هر گروه 15 نفر) و  يك گروه كنترل (15 نفر) گمارده شدند. جهت جمع آوري اطلاعات از پرسش نامه هاي اميد به زندگي Miller و Powers و چشم‌انداز زماني Zimbardo و Boyed استفاده شد. گروه هاي آزمايش درمان متمركز بر شفقت Gilbert و معنادرماني  Franklرا در 8 جلسه 90 دقيقه اي دريافت كردند، ولي گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيره تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه معنادرماني بر ديدگاه زماني حال-لذت گرا اثربخش‌تر است (0.001 P) و بين دو درمان ياد شده در اميد به زندگي، ديدگاه زماني گذشته منفي، ديدگاه زماني آينده، ديدگاه زماني متعالي-آينده، ديدگاه زماني گذشته مثبت و ديدگاه زماني حال معتقد به سرنوشت تفاوت معناداري وجود ندارد (0.05 P). نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر، درمان متمركز بر شفقت و معنادرماني مداخله‌هاي مؤثري براي افزايش اميد به زندگي و تغيير چشم انداز زماني خانواده‌هاي جان‌باختگان در اثر ويروس كرونا است.