ارزيابي اثرات گردشگري پايدار بر كاهش فقر روستايي (مطالعه موردي: روستاهاي هدف گردشگري شهرستان اردل)

امروزه گردشگري از بخش‌هاي مهم در فعاليت‌هاي اقتصادي به شمار مي‌رود و همواره از ديدگاه‌هاي گوناگون مورد توجه قرار مي‌گيرد. اهميت رو به رشد صنعت گردشگري در كشورهاي در حال ‌توسعه بيشتر مرتبط با نقشي است كه اين صنعت مي‌تواند در دستيابي به اهداف توسعه هزاره سوم به‌خصوص در ايجاد فرصت‌هاي شغلي، كاهش فقر و توجه به پايداري محيط‌ زيست ايجاد كند. همچنين گردشگري با ايجاد درآمد و رشد اقتصادي مي‌تواند منجر به بهبود سطح زندگي و كاهش فقر در ابعاد مختلف شود. در تحقيق حاضر به الگو‌سازي اثرات گردشگري پايدار در كاهش فقر خانوارهاي روستايي پرداخته ‌شده است. تحقيق حاضر از نوع كاربردي و ماهيت توصيفي- تحليلي است كه در سال 1398 انجام شد. روش گردآوري اطلاعات به‌صورت كتابخانه‌اي و ميداني (پرسشنامه) و روش تجزيه‌ و تحليل به‌صورت كمي، آمار توصيفي (ميانگين، توزيع فراواني و انحراف معيار) و آمار استنباطي (آزمون  tدوگروهي، تحليل تشخيصي و رگرسيون لجستيك) است. براي محاسبه ميزان فقر از روش استاندارد كالري استفاده ‌شده است. جامعه آماري تحقيق، خانوارهاي ده روستاي هدف گردشگري شهرستان اردل است. براي محاسبه حجم نمونه از فرمول كوكران استفاده شد كه تعداد 310 خانوار به روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند. يافته‌هاي تحقيق نشان داد، 7/31 درصد خانوارها دچار فقر و 3/68 درصد نيز در فقر نبوده اند. ضرايب استاندارد شده تابع تشخيصي كانوني و ضرايب ماتريس ساختار نشان دادند به ترتيب ابعاد اقتصادي، اجتماعي و كالبدي بيشترين نقش را در تمييز خانوارهاي فقير و غير فقير ايفا مي‌كنند.