نقش دامداري در تأمين امنيت غذايي خانوار روستايي (مورد مطالعه: مناطق روستايي شهرستان زنجان)

جوامع روستايي به عنوان بخش كثيري از جمعيت كشورهاي در حال توسعه كه به طور عمده به توليد غذا مشغول هستند در تأمين مواد غذايي خود با مشكل روبرو هستند و با توجه به افزايش جمعيت از يك سو و كاهش توان محيطي از سوي ديگر تأمين امنيت غذايي در آينده نيز دشوارتر خواهد بود. در راستاي رفع اين بحران راهكارهاي مختلفي از سوي جامعه علمي ارائه شده كه از جمله آن ها دامداري است. هدف از اين مطالعه، ارزيابي سهم دامداري در تأمين امنيت غذايي در مناطق روستايي شهرستان زنجان است. پژوهش حاضر بر اساس هدف كاربردي و از نظر ماهيت توصيفي-تحليلي است. جامعه آماري تحقيق خانوارهاي روستايي شهرستان زنجان است. روش گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه اي و ميداني بوده و جهت تجزيه و تحليل اطلاعات از آمار توصيفي و استنباطي و براي محاسبه ميزان امنيت غذايي از روش مقياس ناامني غذايي استفاده شده است. نتايج به دست آمده از وضعيت امنيت غذايي خانوارهاي روستايي حاكي از وضعيت نامطلوبي دارد؛ به طوري كه تنها 26/37 درصد خانوارها داراي امنيت غذايي هستند. همچنين دامداري منجر به بهبود وضعيت امنيت غذايي خانوارها شده است. بنابراين لزوم توجه به بهره وري توليدات دام و همچنين حفظ تعادل ميان تعداد دام و ظرفيت مراتع در راستاي بهبود امنيت غذايي روستاييان پيشنهاد مي شود.