اثر نامتقارن سياست‌هاي پولي بر بيكاري در ايران

با عنايت به اثر سياست‌هاي پولي بر اشتغال، توليد و بيكاري، اين مطالعه به بررسي اثر پوياي نامتقارن رشد نقدينگي بر نرخ بيكاري در قالب مدل NARDL در دوره فصلي از 1384:2 تا 1401:1 مي‌پردازد. بر اساس آزمون والد، وجود عدم تقارن در كوتاه‌مدت مورد تاييد بوده و در بلندمدت چنين رابطه‌اي وجود ندارد. بر اين اساس، تحليل اثرات تنها معطوف به دوره كوتاه‌مدت مي‌شود. با عنايت به نتايج، يك درصد تغيير مثبت در رشد نقدينگي مي‌تواند منجر به افزايش نرخ بيكاري به اندازه 21/0 درصد شود. يك درصد كاهش در رشد نقدينگي سه دوره پيشتر نيز مي‌تواند تا 25/0 منجر به كاهش نرخ بيكاري شود. بر اين اساس، با اين كه اثر تغييرات منفي و مثبت نقدينگي در كوتاه‌مدت بر نرخ بيكاري كم‌كشش است، اما اين اثرات كم نيز از منظر آماري با هم برابر نبوده و عدم تقارن در اثرات سياست پولي اعمال شده توسط تغييرات نقدينگي مشهود مي‌باشد. بنابراين، سياست‌گذاران حوزه پولي بايد به اين عدم تقارن بر نرخ بيكاري توجه ويژه‌اي داشته باشند. لازم به ذكر است كه ضرايب متغيرهاي بلندمدت سياست پولي همگام با آزمون والد معني‌دار نبوده و قابل تفسير نيستند.