ارائه راه ‌حلي براي تبيين حقوق جنسي بانوان بر اساس رويكردهاي حقوقي و اخلاقي

در نظام جنسي دين مبين اسلام، ارضاي ميل جنسي در مسير هدفمند و حركت به سوي كمال، يك اصل محسوب مي‌شود كه به‌ جهت دارا بودن كاركرد تأمين آرامش جسمي و رواني، اين غريزه در آموزه‌هاي اسلامي داراي ارزش است. ارضاي نياز جنسي همسر از وظايف مشترك زن و مرد است كه مستندات متعددي در خصوص حق و تكليف هر دو طرف وجود دارد. آنچه در بين حقوق جنسي زن و مرد متمايز به نظر مي‌آيد، حق بهره‌مندي از استمتاع (رابطه) جنسي از حيث زمان است كه در مقابل مطلق و بلامنازع بودن حق مرد در اين مسئله، حق زن مقيد به چهار ماه يك‌بار شده است. در ادبيات اسلامي موجود، دو رويكرد حقوقي و اخلاقي به چشم مي‌خورد كه هر كدام ادله‌اي دارد. در پژوهش حاضر با روش تبييني‌ـ‌تحليلي، ادله هر دو رويكرد بررسي شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه ادله رويكرد حقوقي قابل نقد است و ادله رويكرد اخلاقي از اتقان بيشتري برخوردارند. در نتيجه، ديدگاه مشهور، يعني محق بودن زن نسبت به حق جنسي هر چهار ماه يكبار، «حكم اولي شرعي» و بالاترين حد زماني است كه شارع تعيين كرده و ناظر به شرايط عادي است و با وجود اموري مانند جواني، تمايلات و نياز جنسي زن، مرد نمي‌تواند خود را نسبت به اين نياز، غيرمسئول بداند. همچنين با توجه به فتاواي فقهاي معاصر، جايگاه عرف در امور جنسي زوجين، تقدم اخلاق بر حقوق در روابط خانوادگي و حساسيت رواني بانوان، رويكرد اخلاقي يعني همان بهره‌مندي زن از رابطه جنسي در كمتر از چهار ماه و به هنگام نياز، تقويت مي‌شود.