رويكرد مبتني بر مدل ‌هاي رگرسيون وزن ‌دار جغرافيايي در پيش ‌بيني تصادفات عابران پياده با استفاده از متغيرهاي رويارويي و محيطي

عابران پياده از كاربران آسيب پذير در معابر درون شهري هستند كه مستقيماً در معرض تصادف قرار مي گيرند. تصادفات ترافيكي تمايل به وابستگي مكاني دارند و پديده‌اي است كه به‌عنوان همبستگي مكاني شناخته مي‌شود. اهداف اين مطالعه شامل شناسايي متغيرهاي جايگزين براي عابرين پياده در معابر شهري و شناسايي نواحي حادثه‌خيز تصادف با استفاده از متغيرهاي رويارويي عابر پياده و همچنين نشان دادن كارايي مدل‌هاي فضايي در پيش‌بيني تصادف عابرين پياده است. در اين مطالعه در گام اول كه شناسايي متغيرهاي رويارويي است از چندين روش آماري براي شناسايي اين متغيرها استفاده شده است. همچنين، پيش بيني فراواني تصادفات عابر پياده با استفاده از 6 مدل پركاربرد آمار فضايي انجام شده است كه بر اساس داده‌هاي تصادف عابر پياده شهر تهران براي سال‌هاي 1396-1398 مورد ارزيابي قرار گرفته است. نتايج اين مطالعه نشان داده است كه پيش‌بيني فراواني تصادفات عابرين پياده با استفاده از مدل‌هاي رگرسيون پوآسون وزن‌دار جغرافيايي پر صفر و توزيع دوجمله‌اي منفي جغرافيايي پر صفر نتايج بهتري بر اساس معيارهاي انتخاب مدل نسبت به ساير مدل‌ها دارد. اين مطالعه پراكندگي و تراكم تصادف عابر پياده را بدون داشتن حجم عابرين پياده نشان داده است و بدين ترتيب مي‌توان با انجام اقدامات ايمني در مكان‌هاي مستعد تصادف عابر پياده، هزينه اجتماعي و تلفات ناشي از آن را كاهش داد. در اين مطالعه، استفاده از انواع مدل‌هاي رگرسيون وزن‌دار جغرافيايي براي ارزيابي رابطه بين متغيرهاي جامعه شناختي و تصادف در سطح ناحيه مناسب بوده است. مقايسه عملكرد مدل‌هاي رگرسيون وزن‌دار جغرافيايي، وجود قابل توجه ناهمگني مكاني در تحليل را نشان مي‌دهد.