پاسخ به درمان استئوماي استوييدي پس از ريشه‌كني راديوفركانسي و مقايسه تكنيك‌هاي حفاري و كورتاژ پيش از درمان توسط امواج راديويي

زمينه و هدف: استئوماي استئوييد يك ضايعه خوش‌خيم استئوبلاستيك دردناك است كه عمدتا در استخوان‌هاي بلند ايجاد مي‌شود. هدف مطالعه حاضر ارزيابي ويژگي‌هاي تصاوير استئوماي استئوييدي پيش/پس از ريشه‌كني توسط امواج راديويي با/بدون كورتاژ در طول دوره پيگيري است. روش بررسي: در اين مطالعه گذشته‌نگر 27 بيمار مبتلا به استئوماي استئويدي كه از طريق ريشه‌كني توسط امواج راديويي با/بدون دريل و كورتاژ درمان شدند و از اسفند 1393 تا آذر 1398 به بيمارستان نمازي دانشگاه علوم پزشكي شيراز مراجعه كرده بودند، بررسي شدند. يافته‌ها: در (81.5%)22 بيمار از امواج راديويي با دريل استفاده شد و براي بقيه (18.5%)5 نفر امواج راديويي با كورتاژ و دريل به‌عنوان روش درماني استفاده شد. ميزان كلي موفقيت باليني 92.6% و ميزان عوارض كم 7.4% بود. ميانگين قطر نيدوس در پيش و پس از درمان به‌ترتيب2.02±3.46 و 1.75±2.22 ميلي‌متر بود. استخوان ران شايعترين استخوان در بيماران بود ((44.4%)12 مورد). تفاوت معناداري بين معاينات پيگيري پيش و پس از درمان در اندازه نيدوس (0.03=P)، قطر ندول (0.02=P) و استخوان و اندازه كلسيفيكاسيون (0.05=P) مشاهده شد. علاوه‌براين، مطالعه نشان مي‌دهد كه مقادير متوسط اندازه تومور و ضخيم شدن كورتيكال پس از درمان كاهش يافته است. نتيجه‌گيري: اگرچه در تصويربرداري پيش و پس از درمان تفاوت معنا‌داري وجود داشت، اما نيازي به پيگيري مداوم تصويربرداري در بيماران تحت درمان بدون عوارض باليني مانند درد وجود ندارد. اين موضوع مي‌تواند در كاهش خطرات دوز پرتو و هزينه‌هاي مراقبت‌هاي بهداشتي موثر باشد.