تاثير تعاملي جهاني شدن و كارآفريني بر مهاجرت بين‌المللي زنان در كشورهاي منتخب

از مهم‌ترين تحولات مهاجرتي در كشورهاي در حال توسعه، افزايش نقش زنان در جريان مهاجرت‌هاي مستقل آنان به كشورهاي توسعه يافته است. با توجه به اينكه مهاجرت بي‌رويه زنان به عنوان نيمي از سرمايه‌هاي انساني كشورهاي در حال توسعه مي‌تواند بر فرآيند نيل به توسعه آن‌ها اثر منفي بگذارد، ضرورت دارد عوامل موثر بر اين پديده، شناسايي تا امكان سياست‌گذاري مناسب در اين خصوص فراهم شود. در تحقيق حاضر با استفاده از داده‌هاي تجربي 28 كشور در حال توسعه و به روش گشتاورهاي تعميم‌يافته، تاثير تعاملي جهاني شدن و كارآفريني بر مهاجرت بين‌المللي زنان در كشورهاي منتخب طي دوره 2020-2011 را بررسي و نتايج نشان داد كه جهاني  شدن اجتماعي، سياسي و اقتصادي بر مهاجرت بين‌المللي زنان تاثير مثبت و معناداروكارآفريني تاثير منفي و معناداري دارد. علاوه بر اين، جهاني شدن اثر منفي كارآفريني را تعديل مي‌كند. به  عبارت بهتر با كاهش مرزبندي‌هاي جغرافيايي زنان تمايل بيشتري به كارآفريني و كسب تجربيات شغلي جديد در  مكاني متفاوت از كشور خود دارند. هر چند افزايش ميزان تحصيلات زنان و شاخص فلاكت نيز بر مهاجرت بين‌المللي آنان تاثير مثبت و معنادار را نشان مي دهد، اما بهبود شاخص برابري جنسيتي و آزادي‌هاي فردي در كشور بر روند مهاجرت تاثير منفي و معناداري دارد. از  اين رو، شايسته است در سياست‌هاي كلان با ارتقاي شاخص‌هاي برابري جنسيتي، بازنگري قوانين و مقررات فضاي كسب و كار زنان، فراهم‌سازي و حمايت كارآفريني براي حضور در بازار كار و فعاليت‌هاي اقتصادي در مسير توسعه كشور و خلق و تربيت نسلي پيشرو در علوم و فنون برتر گام برداشت.