اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر سلامت روان و بهزيستي روانشناختي زوجين در متقاضي طلاق

مقدمه: زوجين متقاضي طلاق از نظر سلامت رواني و بهزيستي روانشناختي دچار آسيب مي شوند كه نياز به مداخلات درماني دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر سلامت روان و بهزيستي روانشناختي زوجين متقاضي طلاق انجام گرفت. روش كار: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون – پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري متشكل از زوجين متقاضي طلاق مراجعه كننده به مراكز مشاوره شهر بيرجند در سال 1401 1402 بودند. از جامعه ياد شده تعداد 30 زوج با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب گرديدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش (15نفر) و كنترل (15نفر) جايگزين شدند. درمان مبتني بر شفقت در 8 جلسه 150 دقيقه اي و هفته اي يك بار در گروه آزمايش اجرا شد و گروه كنترل هيچ گونه مداخله اي را دريافت نكردند. از پرسشنامه هاي سلامت روان نجاريان و داودي (1380) و بهزيستي روانشناختي ريف (1989) در مورد آن ها استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 و روش تحليل كوواريانس تحليل گرديد. نتايج: نتايج نشان داد درمان مبتني بر شفقت در مرحله پس آزمون اثربخشي معني داري بر افزايش سلامت روان و بهزيستي روانشناختي در زوجين متقاضي طلاق دارد (P 0.05). نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش، از اين نوع درمان براي كاهش مشكلات زناشويي و افزايش سلامت روان و بهزيستي روانشناختي زوجين استفاده كرد.