تاثير شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي در ناگويي هيجاني، اجتناب تجربه اي و شفقت به خود در بزرگسالان داراي تجربه تروماي كودكي

مقدمه: افراد داراي تجربه تروماي كودكي در معرض خطر بالايي براي ابتلا به اختلالات روان پزشكي پيچيده هستند. به همين دليل شناسايي و درمان مكانيسم هاي موثر بين تجارب آسيب زا و مشكلات روان پزشكي ضروري است؛ لذا اين مطالعه با هدف بررسي تاثير شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي در ناگويي هيجاني، اجتناب تجربه اي و شفقت به خود در بزرگسالان داراي تجربه تروماي كودكي انجام شد. روش كار: مطالعه حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون – پس آزمون همراه با گروه كنترل بود. از بين افراد داراي تجربه تروماي كودكي و مراجعه‌كننده به كلينيك ها و مراكزمشاوره‌ شهر تهران، با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و گروه كنترل (15 نفره) جايگزين شدند. گروه آزمايش 8 جلسه مداخله شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي دريافت كردند، اما گروه كنترل مداخله خاصي دريافت نكردند. ابزارهاي پژوهش عبارت بودنداز: پرسشنامه ضربه‌هاي كودكي برنشتاين و همكاران (2003)، مقياس ناگويي هيجاني تورنتو باگبي و همكاران (1994)، پرسشنامه پذيرش و عمل نسخه دوم بوند و همكاران (2011)، مقياس شفقت به خود نف (2003). داده ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره تحليل شدند. يافته ها: ميانگين نمرات پس آزمون ناگويي هيجاني و اجتناب تجربه اي در گروه آزمايش به طور معناداري كمتر از گروه كنترل بود. همچنين ميانگين نمرات پس آزمون شفقت به خود در گروه آزمايش به طور معناداري بيشتر از گروه كنترل بود. نتايج حاكي از تاثير معنادار شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي در كاهش ناگويي هيجاني (F=70.247, P=0.001)، اجتناب تجربه اي (F=74.364, P=0.001) و افزايش شفقت به خود (F=14.569, P=0.001) در افراد داراي تجربه تروماي كودكي است. نتيجه گيري: يافته‌هاي اين مطالعه در راستاي پيشينه پژوهش، اثربخشي اين رويكرد درماني را بر مولفه‌هاي روان‌شناختي بزرگسالان داراي تجربه تروماي كودكي نشان داد، هرچند مطالعات تكميلي در اين زمينه پيشنهاد مي‌شود.