مقايسه اثربخشي درمان روان‌پويشي كوتاه‌مدت فشرده (ISTDP) و درمان وجودي بر نشانه‌ها و علائم بيماران روان‌تني مراجعه‌كننده به بيمارستان امام خميني تهران

سابقه و هدف: اختلالات روان تني، موضوع مهم مربوط به سلامت جسم و روان است. از اين رو پژوهش جهت شناسايي روش هاي درماني مؤثر بر اين اختلاات حائز اهميت است. بنابراين هدف پژوهش مقايسه اثربخشي درمان روان پويشي كوتاه مدت فشرده و درمان وجودي بر نشانه ها و علائم بيماران روان تني مراجعه كننده به بيمارستان امام خميني تهران بود. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون-پس آزمون و پيگيري دوماهه با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل كليه بيماران روان تني مراجعه كننده به اين بيمارستان در سال 1400 بود. تعداد 45 نفر كه ملاك هاي ورود به پژوهش را داشتند به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه روان درماني پويشي، درمان وجودي و كنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه شكايات روان تني تاكاتا و ساكاتا (2004) بود كه در سه مرحله پيش آزمون - پس آزمون و پيگيري توسط هر سه گروه تكميل شد. همچنين پروتكل هاي روان پويشي و درمان وجودي در گروه هاي آزمايش اجرا شد. داده ها با استفاده از تحليل واريانس اندازه گيري مكرر به كمك نرم افزار SPSSV19 تحليل شد. يافته ها: نتايج نشان داد درمان روان پويشي در مقايسه با درمان وجودي باعث كاهش نشانه ها و علائم بيماران روان تني (11.79=F و 0.001=P) شد و اين درمان اثربخش تر بود.نتيجه گيري: در نهايت مي توان گفت هر دو درمان مؤثر بودند و درمان روان پويشي نسبت به درمان وجودي اثربخشي بيشتري داشت و لذا استفاد از اين درمان ها مي تواند در كاهش علائم بيماران روان تني كمك كننده باشد.