عوامل تعيين‌كننده مشاركت نيروي‌كار در ايران با رويكرد جنسيتي: كاربرد مدل تخصيص زمان بكر

مقاله حاضر به مطالعه عوامل اقتصادي- اجتماعي و جمعيت‌شناختي مؤثر بر مشاركت نيروي‌كار در استان‌هاي ايران، براساس داده‏هاي خام طرح هزينه-درآمد خانوار با به‌كارگيري روش اقتصادسنجي داده‏هاي شبه‌تابلويي پرداخته است. يافته‌هاي حاصل از برآورد مدل لاجيت، رابطه‏ي U وارون بين سن و احتمال مشاركت  را نشان مي‌دهد. بدين مفهوم كه در سنين جواني، احتمال ورود افراد به بازار كار بيش از دوران ميان‌سالي و سال‏هاي انتهايي سن كاري است. مطلقه و مجرد بودن، در مقايسه با متأهل بودن، بر احتمال مشاركت تاثير مثبت دارد، اما اين اثر در گروه هرگز ازدواج‌نكرده بيش از گروه‏هاي ديگر است. محصل بودن، اثر منفي و بعد خانوار و سطح آموزش افراد، اثر مثبت بر احتمال مشاركت دارد. سرپرست خانوار بودن احتمال مشاركت را حدود 39 درصد افزايش مي‏دهد. در يك نگاه كلي، با در نظر گرفتن آيينه جمعيتي و فراواني جمعيت در سنين حدود 44-25 سال، تمايل بيشتر به مشاركت در گروه‌هاي سني 34-25 و 44-35 سال و اشتغال به تحصيل بخش قابل‌توجهي از جمعيت در مقاطع آموزش عالي، افزايش نرخ طلاق و نرخ تجرد در ايران، افزايش مشاركت اقتصادي، در سال‏هاي پيش‏رو، دور از ذهن نيست. لذا انتظار مي‌رود اين مهم، در برنامه‌ريزي كلان كشور مورد توجه قرار گيرد.