تعيين‌كننده‌هاي بقاي ازدواج اول زنان مطلقه در ايران: مطالعه‌اي در ميان زنان بدون تجربه زندگي مشترك

شناسايي عوامل زمينه‌ساز تعارض زوجين به‌ويژه زنان قبل از آغاز زندگي مشترك به‌منظور پيشگيري از گسست قانوني و همچنين افزايش رضايت زناشويي در مراحل بعدي ازدواج ضروري به‌نظر مي‌رسد. هدف مطالعه حاضر، بررسي عوامل مؤثر بر بقاي ازدواج اول 279 زن مطلقه بدون تجربه زندگي مشترك است كه اطلاعات آن‌ها در پيمايش مقطعي طلاق سازمان ثبت احوال كشور در پاييز 1396-1397 جمع‌آوري گرديده است. در اين مطالعه، ابتدا مهم‌ترين تعيين‌كننده‌هاي بقاي ازدواج با استفاده از رويكرد ناپارامتري جنگل بقا انتخاب و سپس عوامل مؤثر با استفاده از روش‌هاي تحليل بقاي پارامتري با شكنندگي‌هاي فردي و مشترك شناسايي شدند. به‌ترتيب 17.9 و 30.1 درصد از زنان بقاي ازدواج كمتر از يك‌سال و 1 تا 2 سال داشتند. با استفاده از كارآترين الگوريتم جنگل بقا در پيش‌بيني، متغيرهاي پيش‌بين انتخاب و مدل زمان شكست شتابيده وايبل با شكنندگي مشترك به‌عنوان مدل نهايي بقاي ازدواج اول برازش يافت. براساس اين مدل، متغيرهاي تعداد سال‌هاي تحصيل (0.001=p-مقدار) و تعداد سال‌هاي آشنايي غيررسمي (0.013=p-مقدار) و رسمي (0.007=p-مقدار) روي بقاي ازدواج تأثير معني‌دار داشتند. بنابراين، اتخاذ سياست‌هايي متناسب به‌منظور فراهم كردن امكان اشتغال زنان تحصيل‌كرده، افزايش طول مدت آشنايي رسمي و كاهش طول مدت آشنايي غيررسمي با هدف ماندگاري ازدواج زنان در دوران قبل ازدواج ضروري است.