رفاه ذهني مهاجران افغانستاني ساكن در شهر شيراز و عوامل مرتبط با آن

اين پژوهش با هدف بررسي وضعيت رفاه ذهني مهاجران افغانستاني ساكن شهر شيراز و عوامل مرتبط با  آن به صورت پيمايشي اجرا شده است. جامعه آماري اين مطالعه مهاجران افغانستاني 59-15 ساله ساكن شهر شيراز بودند و با روش نمونه‌گيري تصادفي 380 نفر از آن‌ها گزينش شدند كه به صورت حضوري و با ابزار پرسشنامه مورد پرسشگري قرار گرفتند. مقياس احساس رفاه كه در اين پژوهش استفاده شده، حاصل تلاش سام‌آرام و محبوبي (1393) است. در اين پژوهش، 62.2 درصد از پاسخگويان به‌طور متوسط و 30.8 درصد از آن‌ها تا حد زيادي احساس رفاه داشته‌اند. پس به‌طوركلي، رفاه ذهني مهاجران در اين تحقيق متوسط رو به بالا بوده است. همچنين يافته‌هاي تحقيق از رابطه‌ي جنسيت، وضعيت تاهل، وضعيت اشتغال، مدت زمان اقامت در ايران، درآمد و طبقه اقتصادي با سطح رفاه ذهني شهروندان افغانستاني ساكن شهر شيراز حكايت دارند. نتايج نشان مي‌دهد كه احساس رفاه نسبي است و مي‌توان گفت برداشت افراد از شرايط عيني زندگي و واقعيت‌هاي موجود، تعيين‌كننده‌ي احساس‌ افراد درباره زندگي و كيفيت آن است كه مي‌تواند احساس خوشبختي يا بدبختي نسبت به آن را نيز شكل ‌دهد.