ارائه الگوي مفهومي آموزش امنيت اجتماعي در نظام آموزش عالي ايران

زمينه و هدف: امنيت اجتماعي يكي از عوامل و مولفه هاي اصلي در رشد و توسعه پايدار هر جامعه اي است.هدف پژوهش حاضر ارائه مدل آموزش امنيت اجتماعي در نظام آموزش عالي ايران بودروش: رويكرد پژوهش حاضر كيفي و روش داده بنياد بود. داده ها از طريق 15 مصاحبه نيمه ساختارمند بااساتيدي كه در ارتباط با موضوع تحقيق از تجارب و پژوهش هاي ارزشمندي برخودار بودند با استفاده از نمونه‌گيري هدفمند ملاك محور جمع آوري، و بر اساس دستورالعمل‌هاي استراس و كوربين كه شامل سه مرحله اصلي كد گذاري باز، محوري و انتخابي است، انجام شد.براي اعتباريابي، ازمعيارهاي لينكلن وگوبا(1985) استفاده شديافته ها: نتايج پژوهش حاكي از مدلي متشكل از 10 مقوله اصلي و 29 مقوله فرعي در قالب شرايط علي، شرايط زمينه ه اي، عوامل مداخله اي، راهبردها و پيامدها بود.نتايج پژوهش حاضر حاكي از آن بود كه مولفه‌هاي چون فاصله گيري از برنامه درسي سنتي، بقا در دنياي نوين آموزشي، مديريت مبتني بر جذب و پذيرش ايده ها نوين،مديريت سنتي و طرد كننده،سياسي كاري،استفاده از برنامه‌هاي مدرن و شيوه‌هاي نوين آموزشي امنيت آموزشي،آموزش چند بعدي درهم تنيدگي اقتصاد و امنيت اجتماعي،درهم تنيدگي پيشرفت علمي و امنيت اجتماعي، توزيع دانايي و اطلاعات،حاكم شدن انسان بر سرنوشت خويش،نظم‌پذيري و قاعده‌مندي نقش مهمي در آموزش امنيت اجتماعي در دانشگاه ايفا مي كنند .همچنين آموزش فراگيري كه تمامي ابعاد زمينه اي،محيطي،فني و اطلاعاتي مرتبط دانش روز در حيطه امنيت اجتماعي در دانشگاه را تحت پوشش قرار دهد به عنوان مقوله محوري يافت شد.نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش حاضر، آموزش امنيت اجتماعي نقش كليدي در ابعاد مختلف فرهنگي، اقتصادي و سياسي جامعه ايفا مي كند، بنابراين ضرورت پرداختن به آن در آموزش عالي بيش از پيش نمايان است.