طرحواره هاي ناسازگار اوليه و راهبردهاي مقابله اي در زنان متقاضي طلاق ناشي از همسرآزاري

راهبردهاي مقابله اي مي تواند منجر به كاهش رنج ناشي از وضعيت تنش زا به دليل نقش طرحواره هاي ناسـازگار اوليـه باشد، به همين دليل بررسي اين عوامل مي تواند در جهت بررسي علل طلاق موثر باشد. هدف پژوهش حاضر نيز بررسي مولفه هاي مذكور در زنان متقاضي طلاق ناشي از همسرآزاري و ساير زنان متقاضي طلاق مراجعه كننده به پزشكي قانوني استان اردبيل مي باشد. روش پژوهش، توصيفي از نوع علّي-مقايسه‌اي بود. پرسشنامه ها‌ي طرحواره‌ي ناسازگار اوّليه يانگ (1999) و راهبردهاي مقابله اي لازاروس و فولكمن توسط 100 نفر از زنان انتخاب شده (50 زن متقاضي طلاق ناشي از همسرآزاري و 50 زن متقاضي طلاق) با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند، تكميل شد. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تجزيه و تحليل واريانس استفاده شد. يافته ها نشان داد كه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه زنان آزارديده از همسر تفاوت معني‌داري با ساير زنان متقاضي طلاق داشت به‌طوري‌كه در زنان آزارديده از همسر بيشتر بود. همچنين راهبردهاي مقابله‌اي زنان آزارديده از همسر تفاوت معني‌داري با ساير زنان متقاضي طلاق داشت به‌طوري‌كه در ساير زنان متقاضي طلاق بيشتر بود. با توجه به يافته ها، طرحواره‌هاي ناسازگار اوّليه در بين زنان متقاضي طلاق ناشي از همسر آزاري بيشتر از ساير زنان متقاضي طلاق بود. هرچند اين تحقيق بامحدوديت هايي از قبيل عدم همكاري مراجعين پزشكي قانوني اردبيل همراه بود. پيشنهاد مي شود كه مهارت ها و برنامه هاي آموزشي مرتبط با افزايش شيوه هاي سازگاري زوجين در زندگي مشترك در راستاي كاهش آمارطلاق، آموزش داده شود.