تأثير تمرين تناوبي شديد با تناوب هاي كوتاه و ريكاوري غيرفعال بر آمادگي قلبي-تنفسي و كيفيت زندگي وابسته به سلامتي مردان مبتلا به پرفشاري خوني و تنگي عروق كرونر پس از مداخله ي كرونري از راه پوست

مقدمه و هدف: كيفيت زندگي و ظرفيت عملكردي در بيماران عروق كرونر كاهش مي يابند. بر اساس نتايج مطالعات، تمرين تناوبي شديد در بهبود ظرفيت عملكردي نسبت به تمرين تداومي با شدت متوسط برتري دارد. سلامت روان به همان اندازه‌ي سلامت جسماني مهم است؛ با اين حال، مطالعات بسيار اندكي تأثير تمرين تناوبي شديد را بر كيفيت زندگي بررسي كرده‌اند. مطالعه‌ي حاضر با هدف بررسي تأثير تمرين تناوبي شديد با تناوب هاي كوتاه و ريكاوري غيرفعال بر آمادگي قلبي-تنفسي و كيفيت زندگي وابسته به سلامتي بيماران قلبي بعد از آنژيوپلاستي انجام گرفت. روش كار: اين مطالعه از نوع كارآزمايي باليني تصادفي‌شده است. تعداد 24 بيمار مرد مبتلا به پرفشاري خوني و تنگي عروق كرونر پس از آنژيوپلاستي به‌روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي، به دو گروه مساوي 12نفره، شامل يك گروه تجربي و يك گروه كنترل تقسيم شدند. گروه تجربي به‌مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته، پروتكل تمرين تناوبي شديد با تناوب هاي كوتاه و ريكاوري غيرفعال را اجرا كرد (30 ثانيه فعاليت و 30 ثانيه استراحت) و در گروه كنترل هيچ مداخله اي صورت نگرفت. هر دو گروه آزمون استوررديويس، آزمون بورس و پرسش‌نامه ي كيفيت زندگي SF-36 را قبل و بعد از مداخله تكميل كردند. داده ها با استفاده از آزمون ANCOVA و تي وابسته تجزيه‌وتحليل شدند (0.05 P). يافته‌ها: پس از هشت هفته تمرين تناوبي شديد به‌شيوه‌ي تناوب هاي كوتاه و ريكاوري غيرفعال، نتايج پژوهش گوياي افزايش معني‌دار اكسيژن مصرفي اوج (0.002= P) و بهبود تمامي شاخص هاي كيفيت زندگي بيماران است (0.05≤ P). نتيجه‌گيري: نتايج حاكي از آن است كه تمرين تناوبي شديد به‌شيوه‌ي تناوب هاي كوتاه و ريكاوري غير فعال، پتانسيل بالقوه اي براي بهبود وضعيت اكسيژن مصرفي اوج و تمامي شاخص هاي كيفيت زندگي بيماران قلبي بعد از آنژيوپلاستي دارد.