واسنجي جايگاه سازمان هاي مديريت بحران در افزايش تابآوري شهري مطالعه موردي: شهر زابل

افزايش دانش و مهارت در برابر مخاطرات توسط سازمان هاي مديريت بحران و ارتقاي توانايي در راستاي توسعه راهبردهاي كاهش آن ويژگي مهم يك شهر تاب‌آور است كه لازمه آن آمادگي و آموزش همه‌جانبه است. هدف اصلي پژوهش حاضر واسنجي جايگاه سازمان هاي مديريت بحران در افزايش تاب‌آوري شهري (مطالعه موردي: شهر زابل) است. اين پژوهش بر اساس روش تحقيق توصيفي-تحليلي و بر حسب هدف كاربردي است و همچنين روش جمع آوري داده ها و اطلاعات با استفاده از مطالعات كتابخانه اي و ميداني است. در اين پژوهش ابتدا با توجه به جايگاه سازمان هاي مديريت بحران همچنين بررسي مطالعات و تحقيقات پيشين 5 بعد (اقتصادي، اجتماعي- فرهنگي، كالبدي- ساختاري، مديريتي و زيست‌محيطي) به‌عنوان ابعاد تاب‌آوري شهري در مقابل مخاطرات تعريف شد و سپس متناظر با هر يك از ابعاد شاخص هايي در نظر گرفته شده و سپس با استفاده از نرم‌افزار‌هاي SPSS، Expert Choice و مدل Fuzzy VIKOR به تحليل آن ها پرداخته شده است. نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين تمامي گويه‌هاي تاب‌آوري و سازمان‌هاي مديريت بحران شهر زابل رابطه مثبت و معني‌داري در سطح اطمينان ۹۹ درصد وجود دارد. يافته‌هاي حاصل از تعيين وزن ابعاد با استفاده نرم‌افزار (Expert Choice) نشان داد، بعد اجتماعي و فرهنگي با وزن به‌دست آمده 0/345 بالاترين رتبه را به خود اختصاص داده است. در نهايت نتايج مدل وايكور فازي نشان داد، شهرداري بيشترين تأثير را در افزايش تاب‌آوري شهر زابل در بين سازمان هاي مديريت بحران به خود اختصاص داده است.