توسعه مدلي براي مديريت دانش در شرايط بحران (مطالعه موردي: زلزله كرمانشاه)

يكي از موضوعاتي كه بيشتر كشورهاي دنيا با آن مواجه هستند موضوع حوادث طبيعي و غيرطبيعي كه افراد و سازمان‌‌ها و جوامع را دچار خسارات مالي و جاني مي كنند، زلزله رخ‌داده در سال 1396 در كرمانشاه ازجمله اين حوادث است. اتخاذ سريع و صحيح تصميم ها و اجراي عمليات، به دليل غيرمترقبه بودن اين حوادث مورد اهميت است كه اين امر با اكتساب دانش و تجربيات حاصل از اين بحرآنها و مستندسازي آنها و بهره‌گيري اين تجربيات و دانش به‌دست‌آمده در موارد مشابه امكان‌پذير است، در اين راه نيازمند مدلي هستيم كه در آن مؤلفه‌هاي مديريت دانش مؤثر بر مديريت بحران در مراحل قبل، حين و بعد از بحران را مشخص كند و ميزان تأثير آنها بر يكديگر تعيين شود، لذا اين پژوهش، باهدف توسعه مدل مديريت دانش در بحران انجام‌شده است كه براي توسعه اين مدل در ابتدا مؤلفه‌هاي مديريت دانش و مديريت بحران متناسب با بحران زلزله از طريق مطالعه ادبيات و مرور انواع مدل‌هاي مديريت دانش و مديريت بحران، مطالعه ميداني در مناطق زلزله‌زده كرمانشاه و مصاحبه با افراد مختلف از زمان وقوع زلزله سال 1396 كرمانشاه تا زلزله سال 1401 در هرمزگان شناسايي‌شده‌اند و درنهايت 8 مؤلفه و 22 زير مؤلفه استخراج‌شده‌اند، سپس با استفاده از روش دنپ (تكنيك تركيبي ديمتل و ANP) اين مؤلفه‌ها را وزن دهي كرده و روابط بين آنها را مشخص نموده ايم. در انتها با توجه به تأثيرپذيري و تأثيرگذاري مؤلفه‌هاي مديريت دانش و مديريت بحران بر يكديگر مدل نهايي ارائه شد. بر اساس نتايج به‌دست‌آمده از مدل، مؤلفه انتقال و اشتراك دانش و توليد و اكتساب دانش در شرايط بحران و زير مؤلفه‌هاي شناسايي فرآيند‌هاي توليد دانش و توليد دانش از منابع در دسترس، ايجاد فرآيندهايي براي جذب دانش و تجربيات افراد داراي بيشترين اهميت بوده است و همچنين مؤلفه‌هاي مديريت دانش در تمامي مراحل مديريت بحران بر مؤلفه‌هاي آن مؤثر است و به مديريت مؤثر بحران كمك مي‌ كند.