بررسي تطبيقي اسلوب «كولاژ» در شعر فاطمه ناعوت و يداله رؤيايي (مطالعه موردي: نقرة إصبع و فوق كف إمرأة / شعرهاي دريايي و لبريخته‌ها)

شعر معاصر عربي و فارسي به‌منظور تأثير بيشتر به مخاطب از امكانات هنرهاي ديگر ازجمله سينما، موسيقي و نقاشي كولاژ، استفاده كرده است. شاعران با بهره‌گيري خلاقانه از ظرفيت و امكانات فن كولاژ، خواننده را به تأمل و تفكر بيشتر واداشته‌اند، در نتيجه موجبات بهره‌وري و لذت بيشتر خواننده شده‌اند. يدالله رؤيايي، شاعر حجم گراي ايراني و فاطمه ناعوت شاعر نوانديش معاصر مصر، در اشعارشان از اين فن استفاده كرده‌اند. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي، براساس مكتب آمريكايي، سروده‌هاي دو شاعر مذكور را از نظرگاه كولاژ موردبررسي قرار مي‌دهد، ازآنجاكه از شاخصه‌هاي اصلي هردو شاعر كاربست شگرد يادشده است؛ بررسي اشعار اين دو شاعر، نشان مي‌دهد كه هردو شاعر به‌صورت هنرمندانه، با رعايت اصل تكه چسباني، مؤلفه‌هاي كولاژ را ازجمله گسست فضاي متن، ايجاد تصاوير پارادوكسي و آفرينش تصاوير ديداري- نوشتاري به كار گرفته‌اند. البته كاربست مؤلفة آفرينش تصاوير ديداري- شنيداري در اشعار رؤيايي در مقايسه با اشعار ناعوت از بسامد بالايي برخوردار است.