بررسي و ارتباط سنجي باركاري، كيفيت زندگي، توانايي كار و متغيرهاي زمينه‌اي در پرستاران

مقدمه: حجم كار بالا در پرستاران ممكن است توانايي كار آن‌ها را تحت تاثير قرار دهد و سبب مشكلات سلامتي و همچنين كاهش كيفيت زندگي پرستاران شود. با توجه به نقش مهم پرستاران در سلامت جامعه، شناسايي فاكتورهاي تاثيرگذار بر سلامت جسمي و ذهني اين افراد مهم است. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسي و ارتباط سنجي باركاري، كيفيت زندگي، توانايي كار و متغيرهاي زمينه‌اي در پرستاران انجام شد. روش كار: 142 پرستار از بخش‌هاي ICU، CCU، اورژانس و ساير بخش‌هاي بيمارستان آموزشي-درماني شهر قزوين در اين مطالعه توصيفي-تحليلي و مقطعي شركت كردند. داده‌ها توسط شاخص باركاري ناسا (NASA-TLX)، پرسشنامه كيفيت زندگي SF-36 و شاخص توانايي كار (WAI) جمع‌آوري شدند. داده‌ها با آزمون تي مستقل، ضريب همبستگي پيرسون و ANOVA تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: ميانگين و انحراف معيار سن و سابقه كاري پرستاران به ترتيب 1/6±3/31 و 8/5±6/7 بود. ميانگين و انحراف معيار نمره باركاري، كيفيت زندگي و توانايي كار پرستاران به ترتيب برابر با 4/13±4/80، 7/18±5/55 و 3/7±8/31 بود. طبق نتايج، باركاري پرستاران با كيفيت زندگي (001/0 =  P-value) و توانايي كار (000/0 =  P-value) ارتباط معني‌دار داشت. بين كيفيت زندگي و توانايي كار نيز ارتباط معني‌دار مشاهده شد (001/0 =  P-value). كيفيت زندگي با سن، سابقه كار و تعداد شيفت پرستاران در ماه همبستگي معكوس معني‌دار داشت (05/0 P-value). پرستاران با سطح تحصيلات بالاتر داراي باركاري كمتر و توانايي كار بيشتري بودند. نتيجه‌گيري: پرستاران شاغل در بخش‌هاي ICU و CCU داراي ميانگين باركاري بالاتري بودند. پرستاران با سطح تحصيلات بالاتر داراي باركاري كمتر و توانايي كار بيشتري بودند. همبستگي معكوس بين باركاري با كيفيت زندگي و توانايي كار پرستاران وجود داشت. مي‌توان با كم كردن وظايف و ساعات كاري پرستاران سبب كاهش باركاري پرستاران شد.