بررسي تطبيقي تجدد در اشعار ملك‌الشعرا بهار و حاجي قادر كويي

يكي از مشخصه‌‌هاي عمده در شعر شاعران عصر مشروطه، نگاه نو و متجددانه‌ آنان نسبت به موضوعات و مقولات مختلف اجتماعي است. اين موضوع، به ويژه در سال‌هاي مقارن انقلاب مشروطه و پس از آن، بيش از پيش در اشعار شاعران اين عصر ديده مي‌شود. يكي از مهم‌ترين شاعران متجدد ايراني در اين دوره، ملك-الشعرا بهار است. در اين پژوهش به مقايسه‌ تجدد در اشعار بهار و حاجي قادر كويي، شاعر كُرد و متجدد عراقي پرداخته شده است. چنان‌كه از اشعار ايشان برمي‌آيد، هر دو شاعر در زمينه‌هاي متعدد و مختلف، نگاهي نو و تجددخواه دارند و در اين مقاله سعي شده است نگاه و انديشه‌ آن‌ها درباره‌ زن، دين و علم بررسي و كاويده شود. علم‌‌گرايي، خرافه‌ستيزي و نگاه نو به زن و مسايل مربوط به او، فصل مشترك هر دو شاعر است، هرچند حاجي قادر بيش از بهار به جهل و خرافه‌‌ستيزي پرداخته و بهار هم بيش از وي به زن و حقوق او توجه كرده است.