روابط اتحاديه اروپا با چين؛ از همكاري عمل‌گرايانه به سمت مشاركت راهبردي

روابط چين و اتحاديه اروپا به ‌صورت روزافزوني در حال گسترش و توسعه هستند. تحت شرايطي كه رابطه چين و اروپا در ابتدا بيشتر از نوع معامله گرا و عمل‌گرا با نقش حداكثري عنصر تجارت بود، به‌تدريج با تغيير ماهيت به شكل راهبردي و فراگير درآمده است. دراين‌ارتباط، اين مقاله درصدد پاسخ به اين سؤال بود كه عوامل مؤثر بر حركت اتحاديه اروپا به سمت يك مشاركت راهبردي با چين و تنگناها و موانع موجود بر سر راه اين مشاركت چه بوده‌اند؟ فرضيه پژوهش بيان مي‌كند كه نگاه مشترك به نظم جهاني، چندجانبه گرايي و منافع مشترك اقتصادي به امضاي مشاركت راهبردي اروپا و چين انجاميده‌اند و در مقابل اختلافات داخلي درون اتحاديه اروپا، ابتكار كمربند و راه چين، وضعيت به رسميت شناختن چين به‌عنوان اقتصاد بازار محور و تأثير روابط فرا آتلانتيك و بحران اوكراين از چالش‌هاي روابط هستند. در اين پژوهش از روش كيفي و تحليل آمار در داخل چارچوب نظري وابستگي متقابل پيچيده كوهن و ناي استفاده شد. نتايج پژوهش حاضر نشان دادند كه اتحاديه اروپا نوع خاصي از مشاركت راهبردي را با تأكيد بر سياليت موضوعي و جغرافيايي به‌منظور اهداف راهبردي همچون نقش‌آفريني مؤثر در روابط بين‌الملل تعريف كرده است و با تنوع‌بخشي در شراكت راهبردي خود در آسيا و راهبرد هند و آرام خود به دنبال ايجاد تغيير در رفتار چين است. در مقابل، چالش‎هايي همچون بحران اوكراين بر فشار‎ها براي بازنگري در سياست راهبردي هند و آرام اتحاديه و هماهنگ‌سازي آن با تعريف محدودكننده و ضد چين ايالات‌متحده آمريكا افزوده‎اند.