نقش متغيرهاي عمومي در فرايند تصميم سازي و سياستگذاري خارجي اتحاديه اروپا نسبت به برجام

چنانچه سياست خارجي را به مثابه يك سيستم در نظر بگيريم، تصميم سازي و سياستگذاري مغز متقكر آن است و فرايندها و عوامل متاثر بر آنها خرده سيستم هاي اصلي در اين چارچوب مي باشند. بررسي اينكه در چه شرايط و موقعيتي كدام شاخصها و بر اساس كدام هدف و انگيزه توانسته اند نقش مهم تري در يك سياست عملي شوند، موضوع پژوهشهاي گسترده اي بوده است. سياستگذاري سياست خارجي در واقع تصميم سازي براي تامين منافع ملي در چانه زني ميان سياستگذاران و متغيرهاي عمومي برآمده از بطن جامعه، يعني اتاقهاي فكر، انديشكده ها، رسانه ها، تشكلهاي مردم نهاد، اتحاديه و اصناف، احزاب و مراكز افكارسنجي مي باشد كه بررسي نقش آنها در سياست خارجي اتحاديه اروپا در خصوص برجام موضوع اصلي اين مقاله است. اتحاديه اروپا كه در همان بدو تاسيس از مهمترين و تاثيرگذارترين بازيگران نظام بين الملل در راستاي تامين صلح و امنيت بين المللي بوده، حل مساله هسته اي ايران را كه از چالشهاي عمده اين حوزه در بيش از دو دهه گذشته بوده در اولويت كاري خود قرار داده است. اين مقاله ضمن بررسي ساختار و فرايند سياستگذاري خارجي اين اتحاديه بر مبناي نظريه نهادگرايي، با شناخت نقش و نحوه اثرگذاري متغيرهاي عمومي موجود اين چرخه به نسبت آنها با برنامه جامع اقدام مشترك هسته اي مي پردازد و در نتيجه گيري كلي بر جايگاه پراهميت و موثر اين متغيرها در انعقاد توافق، اجرا و حفظ آن با ذكر جزييات تاكيد مي شود.