روابط جمهوري اسلامي ايران و مصر: مطالعه تطبيقي دوره دولت‌هاي محمود احمدي‌نژاد و حسن روحاني

بررسي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در قبال مصر و تأثيرات آن مي تواند به تدوين راهبردهايي در روابط خارجي در دولتهاي مختلف كشورمان كمك كند و شرايط را براي رفع مشكلات و نقايص احتمالي فراهم آورد پس از بيداري اسلامي دولتهايي در مصر روي كار آمدند كه بر روابط با ايران تأثير گذار بودند در اين پژوهش سعي شده است تا با نگاهي سازه انگارانه به روابط ايران و ،مصر، سياست خارجي كشورمان در دولتهاي احمدي نژاد و روحاني نقد و بررسي قرار گيرد و به اين سئوال پاسخ داده شود كه روابط ايران و مصــر بـيـن سـال هاي ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۱ چگونه بوده؟ و با چه راهبري ميتوان مشكلات موجود را در روابط دو جانبه برطرف كرد؟ در پاسخ بايد گفت؛ در دولت موسوم به عدالت محور احمدي نژاد، درگير بودن در برخي تنشهاي داخلي و فقدان رويهاي ثابت در سياست خارجي و در دولت موسوم به اعتدال گرا روحاني تمايل بيش از حد به روابط با غرب و درگير بودن با برجام، توسعه روابط را با كشورهايي مانند مصر كند كرد و زمينه هاي تاريخي اشتراكات فرهنگي و سياسي به همراه فرصت شكل گرفته از قيام مردمي در اين كشور نيز نتوانست به اين روابط كمك چنداني بكند هدف اين مقاله كنكاش دريافتن دلايل بروز مشكلات در روابط دو كشور و ارائه راهبردي براي حل اين مشكل است. در اين پژوهش با اتكا به روش SWOT) اين نتيجه حاصل شد كه براي بهبود روابط با مصر مي توان از راهبرد رقابتي يا تنوع بخشي» (ST) استفاده كرد.