جايگاه سازمان هاي بين المللي در سازوكار موازنه نرم در عصرپساجنگ سرد

ساختار نظام ‌بين‌الملل پس از جنگ سرد، به زعم عده‌اي از انديشمندان نوعي ساختار تك‌-تك /چندقطبي است كه در آن آمريكا قدرتي بلا‌منازع بوده و در اين نظام، برقراري موازنه سخت سنتي عليه تنها ابرقدرت امكان‌پذير نمي‌باشد. به همين دليل نظريه موازنه نرم در تكميل نظريه موازنه قدرت سنتي و براي بازداشتن آمريكا از اين سياست مطرح شد. در واقع در شرايط كنوني با برتري آمريكا موازنه نرم عبارت از هماهنگي آگاهانه اقدامات ديپلماتيك به منظور كسب نتايجي بر خلاف ترجيحات آمريكا است. باتوجه به تحول در ساختار نظام بين‌الملل از نظام دوقطبي به تك‌قطبي بر پايه يك‌جانبه‌گرايي آمريكا نقش سازمان هاي بين المللي به عنوان نماد چند‌جانبه‌گرايي در مقابل آمريكا در عصر بعد از جنگ سرد افزايش يافته است. از اين منظر سازمان هاي بين المللي منطقه اي و جهاني به مثابه ابزاري ديده مي‌شوند كه طي آن كشورها در پي ايجاد موازنه در برابر قدرت هژمون آمريكا به طور مسالمت‌آميز هستند.پرسش پيش روي نگارندگان آن است كه نقش سازمان هاي بين المللي در نظريه موازنه نرم قدرت پسا جنگ سرد چگونه ارزيابي مي گردد؟ انگاره اي كه در مقام پاسخ ارائه مي گردد آن است كه سازمان هاي بين المللي منطقه اي و جهان شمول در كنار ديگر ابزارهاي نرم موازنه سازي،از جايگاه ويژه اي در دوران پساجنگ سرد برخوردارند. اين نوشتار با روش توصيفي و تحليلي و گردآوري كتابخانه اي داده ها و با رهيافت توازن نرم قدرت به هماوردي با پرسش و انگاره برگفته برآمده است.