جنسيت و فهم سوژگي زنان از قرنطينه خانگي در بحران كرونا

خاص ‌بودگي پاندمي كرونا به وقوع آن در آغاز دهه دوم قرن 21 با بالاترين حد توسعه ‌يافتگي دانش پزشكي و بهداشت و نيز به بازگشت به سنت پزشكي كهن قرنطينه بازمي‌گردد. هدف پژوهش با تأكيد بر سويه‌هاي جنسيتي تجربه بحران كرونا به‌مثابه فاجعه در مفصل‌بندي آن با راهكار قرنطينه خانگي، فهم تجربه جنسيتي زنان است. اين تحقيق در پارادايم تفسيري تفهمي به تحليل مضمون تجربه 23 زن متأهل 52-30 سال از بحران كرونا پرداخته است. چهار الگوي معنايي غالب شناخته‌شده در روايت زنان عبارت‌اند از؛ فاجعه، سوژگي و تاب‌آوري مضاعف زنانه، تعليق زنانگي و مديريت بدن در هراس از بيماري، مردانگي و ساخت‌شكني از تصوير قالبي در فاجعه و بازگشت به اهميت جايگاه پدري در تجربه فاجعه. به‌طوركلي، فراخوانش زنان به مركزيت در موقعيت بحران و به‌هم‌ريختگي نظم پيشيني زندگي اجتماعي، هرچند با فشار ذهني و رواني مضاعف همراه است، اما با قرار دادن زنان در يك موقعيت سوژگي تاريخي، به‌ آن‌ها فرصت برساخت تصويري متمايز از خود زنانه را مي‌دهد. هرچند، مطالعه تبار تاريخي پاندمي‌ها نشان مي‌دهد كه محوريت «زن كدبانو» به‌عنوان گفتمان غالب در شرايط بحران، موقت و گذرا است و با گذر از شرايط بحراني، جامعه به تبار طرد زنانه باز خواهد گشت.