جواز يا منع استفاده از سلاح‌هاي كشتارجمعي از ديدگاه قرآن و حقوق بين‌الملل

امروزه خطر سلاح‌هاي كشتارجمعي بشر را تهديد مي‌كند. نبود قانون مصوب در ممنوعيت استفاده ازاين‌گونه سلاح‌ها فعالان حقوق بين‌الملل را بر آن داشته است تا راه چاره‌اي بيابند. در اين مقاله با روش‌شناسي مقايسه‌اي به توصيف و تحليل دو ديدگاه قرآن و حقوق بين‌الملل در خصوص نظريه منع استفاده از سلاح‌هاي كشتارجمعي مي‌پردازيم. از مقايسه اين دو ديدگاه درمي‌يابيم كه قاعده منع اعتداء در مكتب قرآن و قاعده منع تجاوز در حقوق بين‌الملل به‌عنوان يكي از بهترين ادله در ممنوعيت استفاده از سلاح‌هاي كشتارجمعي شناخته شده‌اند. منع توسل به زور كشورها را ملزم مي‌دارد كه از هيچ‌گونه سلاحي بر عليه ديگران استفاده نكنند. در مقام دفاع مشروع نيز رعايت تناسب و ضرورت الزامي است. حال‌آنكه با استفاده از سلاح‌هاي كشتارجمعي رعايت اين دو ممكن نيست. قرآن و حقوق بين‌الملل عرفي در ممنوعيت استفاده از سلاح‌هاي كشتارجمعي در مقام دفاع مشروع هم‌نظر هستند؛ اما در حقوق بين‌الملل همان‌طور كه ديوان بين‌المللي دادگستري بيان مي‌كند نمي‌توان مانع استفاده از سلاح هسته‌اي توسط كشوري شد كه بقايش در گرو استفاده از آن است؛ اما ديدگاه قرآن و فقه اسلامي استفاده از سلاح‌هاي كشتارجمعي را حتي در چنين شرايطي نيز جايز نمي‌داند.