آسيب‌شناسي تفسير علمي قرآن در شبه‌قاره هند

تفسير قرآن از عصر نزول تاكنون كانون توجه مسلمانان و حتي غيرمسلمانان بوده ‌است‌. روش‌ها و گرايش‌هاي متعددي ميان مفسران قرآن وجود داشته ‌است‌. يكي از روش‌هاي مهم تفسير قرآن، تفسير علمي است. اين روش در دوران حاضر با توجه به پيشرفت علوم و اكتشافات روزافزون داراي اهميت ويژه‌اي است. منطقه شبه‌قاره هند با داشتن بيشترين جمعيت مسلمان در كل دنيا و با دارا بودن بيشترين آثار قرآن‌پژوهي داراي اهميت فراواني است، بررسي تفسير علمي در اين ديار كه پيش‌تر كمتر موردتوجه بوده ‌است‌، ضروري مي‌نمايد. تفسير علمي در شبه‌قاره داراي فرازونشيب زيادي بوده ‌است‌. اين مقاله با روش توصيفي - تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي درصدد پاسخ به اين مسئله  است كه مهم‌ترين نقاط ضعف جريان تفسير علمي در شبه‌قاره هند كدام است؟ يافته‌هاي پژوهش حاضر حاكي از اين است كه تفسير علمي در شبه‌قاره هند با دارابودن نقاط قوت متعدد داراي نكات ضعفي نيز است. استفاده از نظرات علمي اثبات‌نشده در تفسير، قراردادن علوم به‌عنوان مبنايي براي فهم آيات، تحميل نظرات علمي بر قرآن، سعي در استخراج همه علوم از قرآن، محدودكردن معاني قرآن، غفلت از معناي صحيح مفردات قرآن، بي‌توجهي به سياق، مخالفت با سنت قطعيه، كم‌رنگ‌شدن هدف هدايتگري قرآن و عيب‌جوئي از پيشينين از مهم‌ترين آسيب‌هاي تفسير علمي شبه‌قاره هند است. رعايت‌‌نكردن شرائط لازم تفسير علمي و داشتن مباني نادرست منجر به چنين آسيب‌هايي شده ‌است‌.