گفته‌ها و ناگفته‌هاي سياست‌هاي جذب، ارتقاء و جبران خدمات اعضاي هيئت‌علمي پژوهشي در اسناد فرادستي ايران

هدف: پژوهش حاضر بر آن بود تا با نگاهي تحليلي- انتقادي به سياست جذب، ارتقاء و جبران خدمات اعضاي هيئت علمي پژوهشي در اسناد فرادستي جمهوري اسلامي ايران، به احصاء چالش‌ها و آسيب‌هاي موجود در اين اسناد پرداخته و متعاقب آن به ارائه پيشنهاد‌هايي براي برون‌رفت از آن‌ها بپردازد. روش: در اين پژوهش از روش خوانش سمپتماتيك استفاده‌شده است. اين روش به‌عنوان يكي از روش‌هاي حوزه علوم اجتماعي است. در خوانش سمپتماتيك نيازي به نمونه گيري نيست؛ بنابراين، تمامي اسناد فرادستي كشور درزمينۀ جذب، ارتقاء و جبران خدمات اعضاي هيئت‌علمي پژوهشي انتخاب شدند. تجزيه‌وتحليل در اين روش بدين‌صورت انجام شد كه در آغاز پژوهشگران اقدام به دسته‌بندي و طبقه‌بندي گفته هاي آشكار موجود در متن هريك از اسناد مذكور پيرامون جذب، ارتقاء و جبران خدمت اعضاي هيئت‌علمي پژوهشي كردند. در ادامه با بررسي مجدد متنِ اسناد مذكور اقدام به بيان ناگفته هايي كه در هريك از اسناد فرادستي پيرامون جذب، ارتقاء و جبران خدمات اعضاي هيئت‌علمي پژوهشي بود، كردند. يافته ها: درمجموع يافته هاي حاصل از تحليل اسناد فرادستي در دودسته كلي شامل گفته‌ها و ناگفته‌هاي اسناد موجود شناسايي و متعاقب آن پيشنهادهاي سياستي ارائه گرديد. بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به اينكه چارچوب مأموريت مراكز پژوهشي با مراكز دانشگاهي در ايران متفاوت است، ازاين‌رو مي‌بايست در نظام جذب و استخدام، ارتقاء و جبران خدمات اعضاي هيئت‌علمي مراكز پژوهشي به اين موارد توجه جدي شود و نمي‌توان يك‌رويه يكنواخت و ثابت را در اين زمينه اعمال كرد.