بررسي نقش سن در حس مكان مجموعه‌‌هاي مسكوني شهر اهواز، مورد مطالعاتي: مجموعه جندي‌شاپور و نيو سايد

حس مكان يكي از پديده‌هاي مهم در ايجاد رابطه افراد با محيط است و معمولا در رابطه با گروهي از افراد نسبت داده مي‌شود كه مكاني را تجربه كرده و احساساتي در آن‌ها نسبت به آن مكان خاص شكل گرفته است. سن افراد مي‌تواند باعث ايجاد علايق متفاوتي نسبت به شاخص‌هاي محيطي گردد. درصورت وجود حس مكان در محيط، پتانسيل‌هاي بالقوه جهت تعامل افراد با سنين مختلف به وجود مي‌آيد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش سن و همچنين تدقيق شاخص‌هاي حس مكان دو مجموعه مسكوني نيوسايد و جندي‌شاپور است. در بخش كيفي، جهت تفسير محتوايي داده‌هاي متني، از فرآيندهاي نظام‌مند كدبندي، مقوله و تم‌سازي به روش گراندد تئوري استفاده شده است. ابتدا با متخصصين مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته صورت گرفت. تحليل مصاحبه با استفاده از نرم‌افزار اطلسي1 و روش كدگذاري باز و محوري صورت پذيرفت. در كدگذاري باز 44 شاخص استخراج گرديد و در كدگذاري محوري در نُه محور دسته‌بندي شد. در بخش كمي، پرسش‌نامه با طيف ليكرت طراحي شد. جهت بررسي قابليت اعتماد بودن پرسش‌نامه، از معيار آلفاي كرونباخ استفاده مي‌شود. سپس به‌صورت تصادفي بين 373 نفر از ساكنين با گروه‌هاي سني در سه دسته20-40، 40-60 و 60-80 توزيع گرديد. نتايج نشان مي‌دهد در مجموعه مسكوني نيوسايد، در گروه سني20-40 سال بيش‌ترين سهم عاملي مربوط به فعاليت، خاطره‌انگيزي، تعاملات اجتماعي و امنيت، در گروه سني 40-60 سال بيش‌ترين سهم عاملي مربوط به امنيت، چشم‌انداز طبيعي، خاطره‌انگيزي، معنادهي، در گروه سني 60-80 سال، بيش‌ترين سهم عاملي مربوط به فضاي سبز، چشم‌انداز طبيعي، تعاملات اجتماعي، آسايش و امنيت است. در مجموعه مسكوني جندي‌شاپور، در گروه سني20-40 سال بيش‌ترين سهم عاملي مربوط به فعاليت، خاطره‌انگيزي، تعاملات اجتماعي، در گروه سني 40-60 سال بيش‌ترين سهم عاملي مربوط به خاطره‌انگيزي، چشم‌انداز طبيعي و آسايش، در گروه سني 60-80 سال بيش‌ترين سهم عاملي مربوط به خاطره‌انگيزي، چشم‌انداز طبيعي، تعاملات اجتماعي و آسايش است.