بررسي ميزان جابه‌جايي كانال ريشه دندان توسط سيستم‌هاي چرخشي OneShape و Neolix در ريشه مزيال مولر‌هاي اول منديبل توسط توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي

سابقه و هدف: يكي از مهم‌ترين مراحل درمان ريشه، آماده‌سازي صحيح و كامل كانال ريشه است. هدف از انجام اين مطالعه مقايسه‌ي ميزان جابه‌جايي كانال ريشه دندان (ترانسپورتيشن) در دو فايل نيكل تيتانيومي OneShape و Neolix است.مواد و روش‌‌ها: اين مطالعه آزمايشگاهي بر روي 30 دندان مولر اول منديبل انسان با انحناي 25 تا 35 درجه كه به دلايل پريودنتال كشيده شده بودند انجام شده است. نمونه‌ها به صورت تصادفي به دو گروه (هر گروه 15 عدد) تقسيم شدند. از دندان‌ها پيش از مداخله اسكن CBCT تهيه شد. سپس دندان‌هاي هر گروه توسط فايل موردنظر OneShape و Neolix طبق دستور شركت سازنده آماده شدند. سپس بار ديگر از دندان‌ها در همان زاويه اسكن CBCT تهيه شد. ميزان ترانسپورتيشن در دو فاصله‌ي سه و نه ميلي‌متري در بعد مزيوديستالي از اپكس آناليز شدند. زمان آماده‌سازي هر دندان نيز توسط كرنومتر ثبت شد. داده‌هاي دو گروه مطالعه توسط آزمون t مستقل آناليز شدند (0/05=α). يافته‌ها: ميانگين ترانسپورت در فاصله‌ي سه ميلي‌متري از اپكس در گروه OneShape و Neolix به ترتيب 0/19 و 0/1 ميلي‌متر بود. ميانگين ترانسپورتيشن در فاصله‌ي نه ميلي‌متري از اپكس به ترتيب در گروه‌هاي OneShape و 0.2 Neolix و 0/1 ميلي‌متر بود. از لحاظ آماري تفاوت معناداري در ميزان ترانسپورتيشن بين دو گروه در فاصله‌ي سه ميلي‌متري (0/055=p) و نه ميلي‌متري (0/39=p) وجود نداشت. ميانگين زمان آماده‌سازي در گروه OneShape بيشتر از Neolix بود اما از لحاظ آماري تفاوت معناداري را نشان نداد(0/37=p).نتيجه‌گيري: هر دو فايل Neolix و OneShape با حفظ انحناي كانال ترانسپورتيشن اپيكال چشم‌گيري نداشتند و براي شكل‌دهي كانال مناسب بودند