مقايسه‌ي تكنيكال سه روش جراحي باز، نيمه‌بسته و بستن اوليه در درمان سينوس پايلونيدال

سابقه و هدف: سينوس پايلونيدال ناحيه‌ي ساكروم بيماري عفوني مزمن و نسبتاً شايعي است. مديريت جراحي سينوس پايلونيدال امري چالش‌برانگيز است و با وجود تكنيك‌هاي متفاوت جراحي، همچنان ميزان عود بالاست. مواد و روش‌‌ها: اين مطالعه‌ي كارآزمايي باليني دوسوكور درباره‌ي 60 بيمار مبتلا به سينوس پايلونيدال انجام شد. اين بيماران به‌صورت تصادفي و بر اساس نمونه‌گيري دردسترس، به سه روش باز، نيمه‌بسته و بستن اوليه، تحت عمل جراحي قرار گرفتند. زمان بهبود و ميزان خون‌ريزي حين عمل ثبت شد. براي ارزيابي درد بعد از عمل، از مقياس درد ((MPQ و براي ارزيابي عفونت و ترشحات، از مقياس Southampton استفاده شد. يافته‌ها: زمان بهبود در روش باز طولاني‌تر از روش بسته و نيمه‌بسته بود (0/001=P)؛ اما اين اختلاف بين روش بسته و نيمه‌بسته وجود نداشت (0/402=P). دو مورد عود در روش بسته وجود داشت و در روش باز و نيمه‌بسته، هيچ عودي ديده نشد. بيماران در روش جراحي بسته، خون‌ريزي پس از عمل كمتري داشتند (p=0.002). ارتباط معني‌داري بين روش جراحي و عفونت پيدا نشد (0/189=P). تفاوت معني‌داري در شدت درد متحمل‌شده در بيماران بعد از عمل وجود نداشت (0/789=P).نتيجه‌گيري: براي درمان سينوس پايلونيدال روش جراحي بستن اوليه به‌واسطه‌ي موارد عود، با وجود زمان بهبود و خون‌ريزي كمتر پيشنهاد نمي‌شود. به نظر مي‌رسد روش جراحي نيمه‌بسته نسبت به روش باز و بستن اوليه ايمن‌تر باشد.