به‌كارگيري ابزار تصميم‌گيري راهبرد كمي در تدوين مديريت راهبردي حوزه آبخيز (مطالعه موردي: حوزه آبخيز محمدآبادگنبكي، استان كرمان)

امروزه الگوهاي جديد برنامه‌ريزي در سطح حوزه آبخيز به‌منظور اجراي طرح‌هاي مشاركتي جايگاه ارزشمند يافته است. برنامه‌ريزي در حوزه‌هاي آبخيز با مشاركت و شريك‌قراردادن ذي‌نفعان منطقه در روند تهيه و اجراي طرح‌ها مي‌تواند گامي مؤثر در افزايش پايداري منطقه باشد. رويكردهاي مشاركتي بايد كاملاً در راستاي دانش، تجربيات، ارزش‌ها و منافع ذي‌نفعان مختلف باشد. اين مطالعه با هدف بهره‌گيري از ادراك و رويكردهاي ساكنان حوزه آبخيز محمدآبادگنبكي كرمان به‌منظور يافتن راهبردهاي بهينه مديريت حوضه برنامه‌ريزي‌شده است. مطالعه پيش ‌رو، اهميت و ضرورت تحليل SWOT را براي تركيب ترجيحات ذي‌نفعان در فرآيند تصميم‌گيري نشان مي‌دهد. پژوهش حاضر در سه مرحله، فهرست‌نمودن عوامل دروني (نقاط قوت-ضعف) و بيروني (فرصت و تهديد)، تهيه ماتريس ارزيابي عوامل داخلي (IFE) و خارجي (EFE) و تهيه ماتريس برنامه‌ريزي راهبردي كمي (QSPM) انجام‌شده است. نتايج حاصل نشان داد كه قطب توليد مركبات و خرماي مضافتي كشور با وزن 0.444، وجود كانون‌هاي گردوغبار در منطقه با وزن 0.198، توانمندي توليد برق از سد نسا با وزن 0.384 و اقتصادي تك‌بُعدي مبتني بر توليد خرما با وزن 0.247 به ترتيب مهم‌ترين نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهديد منطقه است. توان بالقوه بالاي منطقه در ايجاد كارگاه‌هاي زودبازده تجاري با توجه به شرايط موجود از طريق امكان پرورش زنبور‌عسل با وجود مركبات، امكان احياي صنايع‌دستي، افزايش توليدات كشاورزي و گياهان دارويي، ايجاد گلخانه با كشت آب‌كشت و پرورش ماهي، امكان احياي صنعت دام‌پروري، فراهم‌كردن مراكز بسته‌بندي و فرآوري خرما و مركبات، مهم‌ترين راهبرد در زمينه‌ فراهم نمودن بازار كار براي جوانان، كاهش فقر اقتصادي و مهاجرت ساكنين را به دنبال دارد.