منطق سياست‌گذاري آموزشي به مثابه توليد چيرگي (نگاهي به سياست‌گذاري آموزش عالي در ايران)

هدف اصلي اين مقاله بررسي نسبت ميان سياست گذاري هاي آموزش عالي و روايت هاي متافيزيكي است. ادعاي اصلي مقاله نيز اين است كه چنين پيوندي به توليد چيرگي مي انجامد. روايت هاي متافيزيك سنتي همواره در پي فهمي تمام و كامل از ذات و جوهر چيزها هستند. اين خواست از طريق پديد آمدن دوقطبي‌ها و ناديده گرفتن تفاوت ها تحقق مي يابد. استوار كردن سياست گذاري هاي آموزش عالي بر روايت هاي متافيزيكي اين خصلت را نيز به آن‌ها تسري مي دهد. از لحاظ روش شناختي براي بررسي مدعاي مقاله، متناسب با موضوع مورد بررسي از روش هاي توصيفي، تحليلي و انتقادي استفاده شده. منابع پژوهش نيز شامل منابع دست اول و دوم،‌ به‌ويژه دو سند تحول راهبردي علم و فناوري و سند نقشه جامع علمي كشور، بوده است. يافته ها نشان مي دهد كه نظام سياست گذاري آموزش عالي ايران تحت تأثير دوگانه گرايي افلاطون و ارسطويي است. به همين دليل خصلت مذكور در مباني ارزشي و نظري اسناد آموزش عالي ايران انعكاس روشني يافته است. يكي از پيامدهاي اين دوگانه گرايي به حاشيه رفتن و غلبه يك سويه و مركزيت يافتن سويه ديگر است، وضعيتي كه در متن اسناد قابل مشاهده است. به نظر مي رسد براي رهايي از اين وضعيت، طرح چشم اندازهاي فلسفي جديدي ضروري است كه بتواند افقي نو را براي طرح نوع متفاوتي از سياست گذاري آموزش عالي بگشايد.