ارزيابي چرخه زندگي توليد گردو در روش‌هاي مختلف آبياري: مطالعه موردي شهرستان‌هاي شهركرد و سامان

امروزه، افزايش تقاضاي غذايي باعث افزايش مصرف انرژي شده كه اين امر پيامدهاي زيست‌محيطي زيادي نظير آلودگي هوا و گرمايش جهاني را به همراه دارد. آبياري يكي از عمليات انرژي‌بر در كشاورزي است كه انرژي زيادي را مصرف مي‌كند و اثرات زيانبار زيست‌محيطي دارد. كاربرد روش‌هاي نوين آبياري در كشاورزي از جنبه‌هاي مختلف قابل بررسي است. بنابراين، هدف از اين تحقيق بررسي شاخص‌هاي انرژي و زيست‌محيطي توليد گردو در روش‌هاي آبياري سطحي و تحت‌فشار است. داده‌هاي موردنياز شامل اطلاعات مربوط به نهاده‌ها و انرژي مصرفي از باغات شهرستان‌هاي شهركرد و سامان استان چهارمحال‌و‌بختياري در سال زراعي 1400- 1401 با استفاده پرسشنامه و مصاحبه جمع‌آوري گرديد. نتايج نشان داد كه انرژي كل مصرفي توليد گردو در روش آبياري تحت‌فشار 29573.53 و در روش آبياري سطحي 25058.46 مگاژول بر هكتار است. اين موضوع نشان مي‌دهد در توليد گردو به روش آبياري تحت‌فشار، علي‌رغم مصرف كمتر آب، انرژي كل مصرفي بيشتر است. در مورد عملكرد مغز گردو در دو سامانه مذكور تفاوت معني‌داري مشاهده نشد. نتايج همچنين نشان داد در توليد گردو، پرمصرف‌ترين نهاده‌ها در روش آبياري تحت‌فشار پلاستيك و كود حيواني (به ترتيب حدود 32% و 15%) و در روش آبياري سطحي كود ازته و كود حيواني (به ترتيب حدود 30% و 25%) بود. شاخص نسبت انرژي گردو در روش‌هاي آبياري تحت‌فشار و سطحي به ترتيب برابر با 2.77 و 3.58 به‌دست آمد. در كل از نظر شاخص‌هاي انرژي، روش آبياري سطحي شرايط بهتري نسبت به روش آبياري تحت‌فشار داشت. نتايج ارزيابي چرخه زندگي توليد گردو نشان داد در دو روش آبياري، در آسيب به سلامت انسان و اكوسيستم‌ها بيشترين درصد را انتشارات مستقيم داشته است. به‌طور كلي بررسي شاخص‌هاي زيست‌محيطي توليد گردو در دو روش آبياري نشان داد كه استفاده از روش آبياري تحت‌فشار باعث كاهش آسيب به محيط زيست مي‌شود.