بررسي كارايي زيست‌توده تفاله پسته و بيوچار حاصل از آن در دو دماي مختلف در حذف كادميم از محلول آبي

با توجه به مشكلات زيست محيطي ناشي از فلزات سنگين در آب‌هاي سطحي و زيرزميني، جذب سطحي مي‌تواند به‏عنوان يك جايگزين اميدواركننده براي كاهش يون‌هاي فلزات سنگين در منابع آبي مورد توجه قرار گيرد. در اين مطالعه، جذب كادميم توسط زيست‏توده تفاله پسته و بيوچارهاي حاصل از آن در دو دماي.C 300 و .C  500 در سال 1401 1402 در دانشگاه شهيد باهنر كرمان مورد بررسي قرار گرفت. ويژگي‏هاي زيست‏توده و بيوچارهاي حاصل از آن تعيين شد. تاثير  pH(2 7)، زمان تماس (1440 5 دقيقه) و غلظت‏هاي اوليه مختلف (10 200 ميلي‏گرم بر ليتر) بر جذب كادميم ارزيابي شد. علاوه بر آن مدل‏هاي سينتيكي شبه مرتبه اول و شبه مرتبه دوم و نيز مدل‏هاي همدما فروندليچ و لانگموير مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج به‏دست آمده نشان داد با پيروليز زيست‏توده تفاله پسته درصد كربن افزايش و درصد هيدروژن، نيتروژن و گوگرد كاهش يافت. تصاوير SEM نشان داد كه سطح بيوچار نسبت به زيست‏توده نامنظم‏تر و خشن‏تر است. همچنين pH بهينه 5 بود و محلول در زمان 120 دقيقه به تعادل رسيد. جذب كادميم توسط جاذب‏ها با مدل سينتيكي شبه مرتبه دوم و مدل همدماي لانگموير برازش بهتري نشان داد. حداكثر ظرفيت جذب كادميم توسط زيست‏توده تفاله پسته، بيوچار 300 و بيوچار 500 به ترتيب 40.5، 58.2 و 72.5 ميلي‏گرم بر گرم بود. نتايج اين مطالعه نشان داد كه با افزايش دماي پيروليز مقدار جذب كادميم افزايش يافت و بيوچار تفاله پسته ظرفيتي بالايي براي جذب كادميم از محلول آبي دارد.