تبيين سازگاري معماري ساختمان‌هاي شهري با اصول پدافند غيرعامل (مورد مطالعه: شهر اسلامشهر)

زمينه و هدف امنيت شهري، يكي از چالش‌هاي مهم برنامه‌ريزان و مديران شهري به شمار مي‌رود و در اين ميان، رويكرد پدافند غيرعامل در شهرسازي و ساختمان‌هاي مسكوني و غيرمسكوني شهرها به‌منظور مقابله با تهديدات طبيعي و انساني و مديريت بحران‌ها، موردتوجه مديريت شهري قرار گرفته است. در اين ‌ارتباط، ارزيابي ميزان سازگاري و تطابق عناصر معماري و طراحي شهري با اصول و ضوابط دفاع غيرعامل، تعيين راهبردهاي توسعه آن و ارائه مدل تبيين معماري پدافند غيرعامل سازه‌هاي شهري، به‌عنوان هدف اصلي امنيت شهري مدنظر است. بر همين اساس، هدف پژوهش حاضر، تبيين مدل مفهومي سازگاري معماري ساختمان‌هاي شهري اسلامشهر برپايه پدافند غيرعامل از‌طريق سنجش عناصر و عوامل سازگار و ناسازگار و ارائه راهبردهاي لازم است.  روش روش‌شناسي پژوهش از‌نظر نوع داده‌ها و روش‌هاي گردآوري آن، از نوع كمي‌كيفي بوده و نمونه آماري پژوهش متمركز بر 30 كارشناس مرتبط با امنيت شهري در اسلامشهر بود. تجزيه‌‌و‌تحليل داده‌ها از‌طريق تحليل‌ها و آزمون‌هاي آماري مانند دوجمله‌اي، تي تك‌نمونه‌اي و تكنيك تحليل عاملي اكتشافي و همچنين استفاده از مدل تحليلي سوات انجام شده است.  يافته‌ها نتايج اوليه نشان داد ميزان سازگاري ساخت‌وسازهاي اسلامشهر از‌نظر پدافند غيرعامل چندان رضايت‌بخش نيست و رضايت‌بخشي در سطح پايين تا متوسط قرار دارد.  نتيجه‌گيري نتايج نهايي پژوهش، به ارائه مدل تبيين سازگاري پدافند غيرعامل ساختمان‌هاي شهري منتهي شده است كه برپايه 4 مقوله اصلي عوامل پيش‌ران، عوامل توسعه‌دهنده، عوامل هدايت‌كننده و عوامل حمايتي استوار است و روابط و پيوند تركيبي بين مقوله‌ها براساس ساختار چرخ يك خودرو تنظيم شده است كه درنهايت مي‌تواند زمينه‌ساز توسعه معماري پايدار و ايمن ساختمان‌هاي شهري باشد.