تحليل ساختار روايت در متن و نگاره‌ جنگ تيمور با سلطان محمود والي هندوستان بر مبناي الگوي كنشي گريماس

در نشانه معناشناسي، تحليل نظام هاي روايي، چگونگي كاركرد و دريافت معنا اهميت دارد. از ساختارگراياني كه الگويي براي شناسايي ساختار روايت ارائه داد، گريماس بود. براساس نظريه گريماس هر روايت دو سطح اصلي و ظاهري دارد كه سطح اصلي مبناي تحليلِ روايت است. الگوي كنشي براساس تحليل تقابل هاي دوگانه و زنجيره هاي روايي تحقق مي يابد و هر نظام روايي به شش جز تقسيم گشته و يك محوركنشي را شامل مي شود. در اين پژوهش نگاره اي از ظفرنامه تيموري 935 با استفاده از روش تحليل الگوي كنشي گريماس از طريق روش اسنادي و به صورت توصيفي- تحليلي بررسي شده است. در اين تحقيق، طرح اصلي در ساختار روايت با استفاده از تقابل هاي دوگانه، زنجيره هاي روايي و الگوي كنشي در تصوير و روايت متنِ مرتبط با نگاره تحليل شده است كه از نظر ساختاري به متني واحد تعلق دارد و در هر نگاره روايت خاص خود را داراست. همچنين شباهت ها و تفاوت هاي حاكم بر الگوي كنشي در مقايسه با متن و در نهايت ارزيابي ميزان ارتباط ساختار روايي متن و نگاره با يكديگر انجام شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه اين الگو قابل انطباق با نگارگري است و نگاره با دارا بودن دو سطح زيربنايي و روبنايي در ساختار تحليل مي تواند يك متن يا روايت مستقل باشد.