مقايسه اثربخشي زوج‌درماني هيجان‌مدار و زوج‌درماني تلفيقي مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره‌درماني بر انعطاف‌پذيري شناختي زوجين

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي زوج‌درماني هيجان‌مدار و زوج‌درماني تلفيقي مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره‌درماني بر انعطاف‌پذيري شناختي زوجين بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل زوجين متقاضي طلاق مراكز مشاوره بينش و حكمت شهرستان حكمت در سال 1398 بودند. 24 زوج (48 نفر) نفر با نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه (هر گروه 8 زوج) گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه انعظاف‌پذيري شناختي (CFI-I) دنيس و واندروال (2010) بود. هر گروه آزمايش 14 جلسه مداخله دريافت كردند. براي تحليل داده‌ها از تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر استفاده گرديد. نتايج نشان داد كه هر دو گروه آزمايش در مرحله پس آزمون و پيگيري به صورت معناداري ميانگين بيشتري در مقايسه با گروه گواه در خرده مقياس‌هاي انعطاف‌پذيري شناختي (جايگزين، كنترل و جايگزين براي رفتارهاي انساني) كسب كرده‌اند (0.01 P). همچنين نتايج نشان داد كه زوج درماني تلفيقي مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره درماني در مقايسه با زوج درماني هيجان‌مدار بر خرده‌مقياس‌ كنترل اثربخشي‌ بيشتري داشت (0.05 P). نتايج پژوهش بيانگر اولويت استفاده از زوج درماني تلفيقي مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره درماني در مقايسه با زوج‌درماني هيجان‌مدار براي بهبود انعطاف‌پذيري شناختي توسط روان‌شناسان و مراكز مشاوره زوجين بود.