اثربخشي زوج درماني هيجان مدار بر احساس مثبت به همسر و عدم تحمل بلاتكليفي در زوجين نابارور متقاضي طلاق

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي زوج درماني هيجان مدار بر احساس مثبت به همسر و عدم تحمل بلاتكليفي در زوجين نابارور بود. اين پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون_پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري شامل كليه زوجين نابارور متقاضي طلاق بود كه جهت استفاده از خدمات روان‌شناختي در نيمه دوم سال 1401 به كلينيك‌هاي روان‌شناسي و مراكز تخصصي ازدواج (تحت پوشش سازمان بهزيستي) شهر تهران مراجعه كرده بودند. نمونه آماري شامل 24 زوج بود كه به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. سپس، به‌طور تصادفي 12 زوج در گروه گواه و 12 زوج در گروه آزمايش جايگزين گرديدند. گروه مداخله زوج درماني هيجان مدار را طي 10 جلسه 90 دقيقه‌اي هفته‌اي يكبار دريافت كردند. داده‌ها با استفاده از مقياس احساس مثبت به همسر الري و همكاران (PEQ، 1983) و پرسشنامه تحمل ناپذيري بلاتكليفي فريستون و همكاران (IUS، 1994) جمع‌آوري و به روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه در متغير احساس مثبت به همسر تفاوت بين مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون (d=-7.91, p 0.05) و پيش‌آزمون پيگيري (d=-5.74, p 0.05) معنادار است. همچنين در متغير عدم تحمل بلاتكليفي تفاوت  بين مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون (d=-8.01, p 0.05) و پيش‌آزمون و پيگيري (d=-12.4, p 0.05) معنادار است. نتيجه‌گيري مي‌شود زوج درماني هيجان مدار بر احساس مثبت و عدم تحمل بلاتكليفي در زوجين نابارور متقاضي طلاق موثر است.