تعيين سطح سرمي لاكتات دهيدروژناز مبتلايان به COVID-19 و عوامل موثر بر مرگ و مير آنان در شهر چابهار (1400)

زمينه و هدف: ويروس كرونا با بروز مكانيسم‌هايي همچون افزايش ترومبوز مي‌تواند منجر به نارسايي ارگان‌ها شود كه در پي آن لاكتات دهيدروژناز افزايش مي‌يابد. اين مطالعه به منظور تعيين سطح سرمي لاكتات دهيدروژناز مبتلايان به COVID-19 و عوامل موثر بر مرگ و مير آنان انجام شد.روش بررسي: اين مطالعه توصيفي تحليلي روي 212 بيمار (57 مرد و 155 زن) مبتلا به COVID-19 با ميانگين سني 10.6±49.19 سال مراجعه كننده به بيمارستان امام علي(ع) شهر چابهار طي شش‌ماه اول سال 1400 انجام شد. پس از كسب رضايت آگاهانه و اطلاعات دموگرافيك، از بيماران خون محيطي هپارينه اخذ شد. سطح لاكتات دهيدروژناز با استفاده از دستگاه اتوآناليزور تعيين شد.يافته‌ها: 29 نفر (13.67%) از بيماران فوت نمودند. ميانگين سطح سرمي لاكتات دهيدروژناز بيماران فوت شده (708.420±96.25 U/L) در مقايسه با بيماران در قيد حيات (640.360±96.80 U/L) از نظر آماري معني‌داري نبود. در مقايسه بين دو گروه زنده مانده و فوت شده 25 درصد بيماران فوت شده در بخش مراقبت‌هاي ويژه بستري و 90.90% بيماران زنده مانده در بخش داخلي بستري بودند (P 0.05). همه فوت شدگان و 85.85% زنده ماندگان سن 40 سال و بيشتر داشتند و اين اختلاف از نظر آماري معني‌دار نبود. 24.56% جانباختگان مرد و 90.32% بيماران زنده مانده زن بودند (P 0.05). 22.72% جانباختگان داراي تحصيلات دانشگاهي و 88.69% بيماران زنده مانده داراي تحصيلات ديپلم و زير ديپلم بودند (P 0.05). 71.42% بيماران فوت شده لاغر و 91.37% بيماران زنده مانده دچار اضافه وزن بودند (P 0.05).نتيجه‌گيري: بين سطح سرمي لاكتات دهيدروژناز بهبوديافتگان و جان باختگان بيماري COVID-19 تفاوتي وجود نداشت. سن 40 سال و بيشتر، شاخص توده بدني لاغر و چاق مرضي، جنسيت مرد و نياز به بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه از عوامل خطر تعيين شدند.