اثرات افزودن سطوح مختلف سلنيوم در جيره غذايي بررشد، بازماندگي و تركيب شيميايي لاشه قزل‌آلاي رنگين‌كمان (Oncorhynchus mykiss)

دراين تحقيق تاثير سطوح مختلف سلنيوم در جيره غذايي بر رشد بازماندگي و تركيب شيميايي بافت عضله ماهي قزل‌‌آلاي رنگين‌‌كمان (Oncorhynchus mykiss) با ميانگين وزني 0.57±80 گرم در مدت 60 روز مورد بررسي قرار گرفت. 320 عدد ماهي به صورت تصادفي در 12 مخزن فايبر گلاس 1500 ليتري توزيع شدند. سلنيوم در چهار سطح، بدون سلنيوم (شاهد)، 0.5 (تيمار 1)، 1.5 (تيمار 2) و 3  (تيمار 3) ميلي‌گرم بر كيلوگرم به جيره غذايي افزوده و ماهيان به مدت 6 هفته تغذيه شدند. نتايج نشان داد نرخ رشد ويژه، درصد افزايش وزن بدن، ميانگين رشد روزانه و ضريب تبديل غذايي در تيمار تغذيه شده با جيره حاوي 3 ميلي‌‌گرم در كيلوگرم سلنيوم اختلاف معني‌داري با شاهد داشتند (0.05 p). شاخص بقاء در تيمارهاي مورد بررسي با گروه شاهد اختلاف معني‌داري نداشت (0.05 p). تأثير افزودن سلنيوم بر تركيب شيميايي نشان‌دهنده اختلاف معني‌داري در ميزان پروتئين لاشه بود (0.05 p). بيشترين مقدار مربوط به تيمار 4 (0.57±18.20 درصد) وكمترين مقدار مربوط به گروه شاهد 0.16±16.47 درصد بود. در تيمارهاي تغذيه شده با سلنيوم كاهش مقدار چربي لاشه مشاهده شد كه با گروه شاهد اختلاف معني‌دار داشتند (0.05 p). رطوبت و خاكستر در گروه شاهد با ساير تيمارها اختلاف معني‌داري نداشت (0.05 p). بالاترين تاثير سلنيوم بر رشد مربوط به تيمار 4 (3 ميلي‌‌گرم بر كيلوگرم سلنيوم) بود، اما اختلاف معني‌داري با تيمار 3 (1.5 ميلي‌گرم بر كيلوگرم سلنيوم) نداشت (0.05 p). در مجموع، نتايج اين تحقيق نشان‌دهنده تأثير مثبت افزودن 3 ميلي‌گرم بر كيلوگرم سلنيوم به غذا بر شاخص‌هاي رشد و بهبود تركيب شيميايي لاشه بود.