اثربخشي برنامه آموزش والدگري آدلري بر پيوند با مدرسه و رفتارهاي پرخطر نوجوانان

هدف: اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي برنامه آموزش والدگري آدلري بر پيوند با مدرسه و رفتارهاي پرخطر نوجوانان مي‌باشد. روش پژوهش: روش پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه‌آماري اين پژوهش مي‌باشد. جامعه آماري تحقيق، كليه مادران دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه دوم بندپي شرقي شهرستان بابل كه در سال تحصيلي 99 1398 مشغول به تحصيل مي باشند به تعداد 665 تشكيل مي‌دهند كه از اين ميان تعداد 60 نفر از دانش آموزان داراي مشكلات رفتاري پرخطر و مادرانشان كه با ملاك‌هاي ورودي پژوهش همخواني داشتند با روش نمونه گيري غيرتصادفي هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري آزمايش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمايش برنامه آموزشي والدگري براساس بسته آموزشي بريگل (2016) را طي ۸ جلسه 120 دقيقه اي به صورت هفتگي دريافت نمود، قبل و بعد از مداخله، پرسشنامه پيوند با مدرسه (رضايي شريف، ۱۳۹۱) و پرسشنامه رفتارهاي پرخطر (زادمحمدي و همكاران، ۱۳۹0) در هر دو گروه اجرا شد. داده‌ها از طريق آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و با استفاده از نرم‌افزارSPSS 22مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج اين تحقيق نشان داد كه برنامه آموزش برنامه والدگري آدلري موجب افزايش پيوند والديني مراقبت (F = 51.53, P 0.001)، حمايت افراطي (F = 70.50, P 0.001) و كاهش رفتارهاي پرخطر نوجوانان (F = 120.30, P 0.001) موثر بود. نتيجه‌گيري: مي‌توان نتيجه گرفت برنامه آموزش والدگري آدلري موجب افزايش پيوند با مدرسه و كاهش رفتارهاي پرخطر نوجوانان موثر شد.