مقايسه اثربخشي درمان گروهي غني‌سازي روابط زناشويي و بخشودگي بر تمايل به جبران زنان درگير طلاق عاطفي شهر اصفهان

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان گروهي غني‌سازي روابط زناشويي و بخشودگي بر تمايل به جبران زنان درگير طلاق عاطفي شهر اصفهان انجام شد.روش: روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمام زنان داراي طلاق عاطفي بود كه در سال 1400 1399 جهت دريافت خدمات مشاوره خانوادگي به كلينيك‌هاي تحت حمايت سازمان بهزيستي شهر اصفهان مراجعه كرده بودند. با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند 60 زن به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفي در سه گروه آزمايش اول (20 نفر)، آزمايش دوم (20 نفر) و گواه (20 نفر) قرار گرفتند. گروه‌هاي آزمايش مداخله غني‌سازي روابط زناشويي اولسون (1999) را در هفت جلسه و مداخله بخشودگي انرايت (2001) را در نه جلسه در طي دو ماه دريافت كردند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌ طلاق عاطفي گاتمن (1997) و تمايل به جبران ووديات و ونزل (2013) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر تجزيه‌و‌تحليل شدند.يافته ها: نتايج نشان داد مداخله غني‌سازي روابط زناشويي بر نمره تمايل به جبران (30/8=F، 001/0=P) و مداخله بخشودگي بر نمره تمايل به جبران (15/6 =F، 001/0=P) مؤثر است و اين تأثير در مرحله پيگيري پايدار بود. در ارتباط با مقايسه ميزان اثربخشي مداخله غني‌سازي روابط زناشويي و بخشودگي، نتايج نشان داد مداخله غني‌سازي روابط زناشويي در طول زمان پايداري درماني بيشتري در مقايسه با آموزه‌هاي بخشش‌درماني دارد. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج حاصل از اين پژوهش مي‌توان از مداخلات انجام گرفته در مراكز مشاوره و خدمات روان‌شناسي خانواده، دادگاه‌ها و سازمان بهزيستي بهره گرفت.