عوامل موثرشخصيتي در كاهش علائم اختلال استرس پس از سانحه در خانواده هاي زلزله ديده

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش عوامل شخصيتي در پيش بيني علائم اختلال استرس پس از سانحه در افراد مواجهه شده با آسيب انجام گرفت. روش پژوهش: روش پژوهش حاضر از نوع طرح هاي همبستگي و روش مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه ي آماري در اين پژوهش شامل تمامي زلزله زدگان زلزله اخير كرمانشاه بودند كه تعداد آنها حدود ۲۱هزار نفر مي باشد. با توجه به جدول مورگان ۳۷۷ نفر را به صورت نمونه گير تصادفي ساده انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقياس شهروندي اختلال استرس پس از سانحه مي سي سي پي (كيان و همكاران، ۱۹۸۸) و پرسشنامه پنج عاملي شخصيتي (كاستا و مك كري، 1985) به دست آمد. به‌منظور توصيف متغيرهاي پژوهش از شاخص‌هاي انحراف معيار، ميانگين، كجي و كشيدگي استفاده شد. همچنين شاخص هاي فراواني و درصد براي ويژگي هاي جمعيت شناختي گزارش شد. لازم به ذكر است براي تحليل بخش توصيفي از نرم افزار Spss بهره گرفته شد. دربخش استنباطي نيز به منظور آزمون فرضيه‌هاي پژوهش از مدلسازي معادلات ساختاري با نرم افزار Amos بهره گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه مؤلفه هاي سازگاري، وظيفه شناسي و گشودگي اثر منفي بر اختلال استرس پس از تروما داشته اند، رابطۀ سازگاري (t= 3.97 و β= 0.18)، رابطۀ وظيفه شناسي با اختلال استرس پس از تروما به صورت مستقيم برابر (t= 3.84 و β= 0.17) و رابطۀ گشودگي با اختلال استرس پس از تروما به صورت مستقيم برابر(t= 4.49 و β= 0.20) است. همچنين نتايج نشان مي دهد كه مؤلفه روان رنجوري اثر مثبت بر اختلال استرس پس از تروما داشته است، رابطۀ روان رنجوري با اختلال استرس پس از تروما به صورت مستقيم برابر(9/23 = t و 0/41=β) است. نتيجه گيري: مي توان نتيجه گرفت نتايج آزمون آماري نشان داد شاخص هاي برازش مدل پژوهش در وضعيت مطلوبي قرار دارد. همچنين مؤلفه هاي سازگاري، وظيفه شناسي و گشودگي اثر منفي بر اختلال استرس پس از تروما داشت هاند و مؤلفه روان رنجوري اثر مثبت بر اختلال استرس پس از تروما داشته است.