مقايسه اثر بخشي رويكرد طرحواره درماني با درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر هوش هيجاني زنان و مردان متأهل داراي روابط فرازناشويي

هدف: اين تحقيق با هدف مقايسه اثر بخشي رويكرد طرحواره درماني با درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر هوش هيجاني زنان و مردان متاهل داراي روابط فرازناشويي شكل گرفت. روش پژوهش: پژوهش حاضر يك تحقيق كاربردي و از نظر روش پژوهش، غيرتوصيفي شبه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه پژوهش حاضر شامل زنان و مردان متأهل داراي رابطۀ فرازناشويي بود كه بخاطر اختلافات زناشويي با همسر و علني شدن رابطۀ فرازناشويي خود در 12 ماه سال 1399 و 9 ماه اول سال 1400 به چهار كلينيك مشاوره و روانشناسي شهر تهران، مراجعه نمودند. از بين زوج ها، 45 زوج بصورت تصادفي انتخاب شدند (23 خانم و 22 آقا كه مرتكب رابطۀ فرازناشويي شده اند). ملاك هاي ورود در تحقيق شامل: متأهل بودن، باردار نبودن، حداقل سن 25 و حداكثر سن 60، داشتن حداقل سواد خواندن و نوشتن، نداشتن بيماري يا مشكل روانشناختي حاد و ثبت رضايت آگاهانۀ كتبي براي شركت در جلسات درماني بود. آزمودني ها در اين تحقيق در سه گروه آزمايش طرحواره درماني يانگ (2003)، آزمايش مبتني بر پذيرش و تعهد و كنترل قرار گرفتند و پيش و پس از مداخله پرسشنامۀ هوش هيجاني بار – ان (2000) را تكميل نمودند. داده ها با استفاده از واريانس اندازه مكرر تحليل شد. يافته ها: نتايج نشان داد مداخله گروه آزمايش طرحواره درماني (F=6.66, P=0.020) و گروه مبتني بر پذيرش و تعهد (F=6.10, P=0.024) بر هوش هيجاني در مرحله پس آزمون موثر است و اين تاثير در مرحله پيگيري پايدار بود؛ همچنين بر اساس نتايج آزمون تعقيبي توكي بين دو گروه رويكرد طرحواره درماني و پذيرش و تعهد بر هوش هيجاني از نظر ميزان اثر بخشي تفاوت معناداري وجود ندارد. نتيجه گيري: با توجه به نتايج به دست آمده رويكرد طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد رويكردي موثر در جهت افزايش هوش هيجاني زنان و مردان متاهل داراي روابط فرازناشويي مي باشد.