مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان شناختي رفتاري بر نگراني از تصوير بدني زنان مبتلا به اضافه وزن

زمينه و هدف: هدف اين پژوهش تعيين و مقايسه اثربخشي درمان شناختي رفتاري با درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نگراني از تصوير بدن در زنان مبتلا به اضافه وزن بود. روش پژوهش: طرح پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون پس آزمون با مرحله پيگيري در سه گروه آزمايش و گواه بود. جامعه آماري پژوهش را كليه زنان داراي اضافه وزن (نمايه توده بدني بين 25 و 9/29) شهرستان ورامين در سال 1400 تشكيل دادند كه تعداد 60 نفر با روش نمونه گيري در دسترس به عنوان نمونه آماري انتخاب و در سه گروه آزمايش و گواه به صورت تصادفي جايگزين شدند؛ ابتدا هر سه گروه با پرسشنامه نگراني از تصويربدني ليتلتون همكاران (2005) ارزيابي شدند. گروه آزمايش درمان شناختي رفتاري با استفاده از پروتكل درماني پيمنترا و همكاران (2017) و گروه آزمايش درمان مبتني بر پذيرش تعهد با استفاده از پروتكل درماني سياروچي، بيلي و هريس(2005) به مدت هشت جلسه 90 دقيقه اي تحت مداخله قرار گرفتند. داده‌هاي جمع آوري شده با استفاده از واريانس اندازه‌هاي مكرر تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان شناختي رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نگراني از تصوير بدن (F=28.21, P=0.001) در زنان مبتلا به اضافه وزن موثر بود و اين تاثير در مرحله پيگيري پايدار بود. همچنين نتايج آزمون تعقيبي نشان داد بين دو روش درماني تفاوت وجود ندارد و هر دو مداخله بر كاهش نگراني از تصوير بدن موثر بودند. نتيجه‌گيري: با توجه به اثر بخشي درمان شناختي رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نگراني از تصوير بدن در زنان مبتلا به اضافه وزن اين دو مداخله مي توانند به عنوان روش هاي موثر در زمينه نگراني از تصوير بدني در افراد مبتلا به اضافه وزن مورد استفاده روانشناسان و مشاوران قرار گيرد.