اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نشانگان خاطرات آسيب زا و نشانگان جسماني در زنان سرپرست خانوار

هدف: هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نشانگان خاطرات آسيب زا و نشانگان جسماني در زنان سرپرست خانوار بود. روش پژوهش: روش پژوهش، نيمه آزمايشي يا طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه زنان سرپرست خانوار شهر تهران درسال 1398 مي‌باشد كه تعداد 24 نفر به عنوان نمونه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به دو گروه 12 نفره، گروه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و گروه گواه تقسيم شدند. پروتكل درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (هيز و همكاران، 2005) در هشت جلسه 90 دقيقه اي روي گروه آزمايش اجرا شد اما گروه گواه در ليست انتظار باقي ماند. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و نرم‌افزار spss استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نشانگان خاطرات آسيب‌زا ، (F = 51/53, p 0.001)و نشانگان جسماني (F = 15.25, p 0.001) در زنان سرپرست خانوار بود. نتيجه گيري: مي‌توان نتيجه گرفت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نشانگان خاطرات آسيب زا نشانگان جسماني در زنان سرپرست خانوار موثر بود و اين تاثير تا دوره پيگيري ادامه داشت.